Źródła › P338
Meister Johann Liechtenauers Kunst des Fechtens
Klasyczna edycja i studium tradycji Liechtenauera, stanowiące podstawę rozpowszechnionego poglądu, że mistrz zmarł przed 1389 rokiem.
- Typ
- literatura
- Data
- 1965
- Miejsce
- Monachium
- Edycja
- Münchener Texte und Untersuchungen zur deutschen Literatur des Mittelalters 13, München: C. H. Beck 1965
- Weryfikacja
- tekst odczytany
- Znaczenie
- 3/5
Szczegóły źródła
- ID
- P338
- Tytuł oryginalny
- Meister Johann Liechtenauers Kunst des Fechtens
- Typ
- literatura
- Data
- 1965
- Miejsce
- Monachium
- Język
- niemiecki
- Autor
- Wierschin, Martin
- Edycja
- Münchener Texte und Untersuchungen zur deutschen Literatur des Mittelalters 13, München: C. H. Beck 1965
- Digitalizacja / opis katalogowy
- https://www.digitale-sammlungen.de/view/bsb00123294
- Znaczenie
- trafność 3 z 5
- Weryfikacja
- tekst odczytany
Cytowane przez
- P335 Origin of the Oldest German Fencing Manual Compilation (GNM Hs. 3227a)
Notatki badawcze (po słowacku)
- Podstawowa edycja i studium tradycji Liechtenauera; cytuje ją Vodička 2019 (P335, s. 71–72: argumenty, że Liechtenauer nie żył w chwili sporządzenia zapisu w 3227a) i Deutsche Biographie (śmierć 1389).
- Nieprzeczytane – pozyskać i przejrzeć rozdziały o osobie, datowaniu i pochodzeniu (Lichtenau) oraz sprawdzić, czy Wierschin zna archiwalne poświadczenia nazwiska.
- Przeczytano cały rozdział ‚Zur Person Meister Johann Liechtenauers‘, s. 67–73 (skany 75–81).
- Poszukiwania archiwalne Wierschina: Augsburg, księgi podatkowe 1510 – ksiądz Hans Lichtenauer (dominus), w 1541 płaci podatek w Dillingen; Ingolstadt, Stadtarchiv – Andre i Kunz Liechtenau 1463, Hans Liechtenauer, mieszczanin, w dokumentach sprzedaży z 26. 4. 1462 i 15. 6. 1475 (Buchner, Archivinventare, s. 267 i 230), ród baronowski von Liechtenau w XVI w.; Siebmacher VI,1,1 s. 159, T. 165; VI,1,2 s. 118, T. 74 (Johann Lichtenawer, nobilitacja 1580 z dyplomem doktorskim – por. ÖStA RAA 249.3); gałąź dolnoaustriacka XIII–XV w. (Siebmacher IV,1,1 s. 271, T. 141); Regesta Boica IV s. 400 (30. 1. 1289) i indeks RB s. 228.
- ‚Der … Versuch, urkundliche Belege über den Meister zu finden, ist ohne Erfolg geblieben‘; w Geheimes Hausarchiv Wittelsbach wynik negatywny (straty wojenne); nie znaleziono też Ringecka ani Kala.
- Datuje życie Liechtenauera ‚um die Mitte des 14.
- Jahrhunderts‘ (czas przeszły dokonany ‚hat … gehabt‘ w 3227a f. 13v, polemika przeciw ‚leychmeistere‘).
- Wykaz Kala uważa za fikcyjną, chronologicznie uporządkowaną ‚Gesellschaft‘ (s. 72).
- Sedno: mistrzowie szermierki nie są pozbawieni praw ‚kempen‘ z Sachsenspiegel (pugil Gerwardus, mieszczanin Goslaru 1154; s. 45–46); przygotowują szlachciców do pojedynku sądowego w ustawowym terminie (‚Lehrtag‘ w norymberskiej ordynacji sądowej) i pełnią przy nim funkcję ‚warner‘ (s. 47–52, Thalhofer 1448/1459/1467, Kal); dworski mistrz szermierki (Ringeck) × mieszczański mistrz pozostający czasowo na służbie u szlachcica (Kal, Thalhofer; s. 57–59); w XVI w. rzemieślnicy amatorzy i ‚Gesellschaften‘ na wzór cechów z przywilejami cesarskimi (od 1487; s. 60, 63).
- Przyp. 54: Regesta Boica XIII s. 345 – rozstrzygnięcie cesarza Zygmunta z 9. 7. 1435 ze wzmianką ‚Hans Dalhofer‘ (być może Thalhofer – Wierschin niepewny).