110 krótkich opowieści ze źródeł: urazy, spory o szkołę, bójki, drwiny i uroczystości. Każda zawiera odsyłacz do źródła, z którego pochodzi, i określa stopień jej weryfikacji.
Obrażenia, śmierć i krew
Płatnerz Nicolas Cailliau zeznał, że ćwiczył krótką włócznią w sali szermierzy. Nieznajomy wziął tę samą broń, lecz Anthoine Meurin z bractwa szermierczego w Arras zażądał od niego hasła. Przybysz twierdził, że je zapomniał. Meurin odebrał mu włócznię. Cailliau wyjaśnia dalej, że zostawił swój sztylet na skrzyni, ponieważ „qu’on ne poelt jouer avecq armes”. Po sprzeczce przybysz poszedł po ostry miecz. Wydawca podaje jego nazwisko jako Jehan Soupply i stwierdza, że zmarł on wskutek rany zadanej sztyletem Cailliau. Z zeznania znamy ten jeden przypadek użycia hasła.
P219 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · (edycja, s. 170)
Federfechter Joachim Zapf, czeladnik nożowniczy, wrócił z Augsburga i w dzień Wniebowstąpienia walczył z Marxbruderem Jobstem Petermannem. Był smutny i nie chciał walczyć, lecz musiał, “wegen der Marxbrüder hochmuth”. Petermann ugodził go pchnięciem, a Zapf zmarł w ciągu trzech godzin. Jego przeciwnik otrzymał jedynie roczny zakaz walki, ponieważ “ritterlich auß der Kunst gefochten, vnd den stich redlich geführet”. Za trumną szło 509 mężczyzn, wśród nich dwóch rajców.
P081 z tekstu odczytanego maszynowo · (Siebenkees 1794; Soden 1860)
Mieszczanin Friedrich Hedlein ugodził szermierza Hansa Degenkolba „in das Aug und durch den Kopf”; ten zmarł następnego dnia. Miasto zamknęło bramy. Sprawę załatwiono zapłatą pieniężną, ponieważ sprawca miał uczynić to „nicht gerne gethan”.
P081 z tekstu odczytanego maszynowo
Federfechter nie chcieli dopuścić do pasowania piekarza Hansa Rambischa, ponieważ podczas próby trafił go jeden z Federfechter. Marxbrüder twierdzili, że został “nur etwaß gleichsam gekratzt oder geritzet”, a burmistrz miał osobiście obejrzeć obrażenie. Rambisch został pasowany dwa dni później.
P165, P164 z edycji lub transkrypcji · (transkrypcja K. Theila)
Kuśnierz Bartholome Eckhardt z Wrocławia przybył na egzamin, lecz został „blutrunstig geschlagen” i Federfechterzy go nie przyjęli. Dwa dni później został pasowany.
P164 z edycji lub transkrypcji
Guarinonius pisze, że podczas jego pobytu w Pradze czołowi szermierze byli w gospodach „wie die Hüner erwirgt”: pijani, wypominali sobie nawzajem ciosy ze szkoły, wyzywali się na walkę ostrą bronią i zabijali się nawzajem. Tymczasem podczas szkoły po otrzymanym ciosie podają sobie ręce.
P163 z edycji lub transkrypcji
Duchowni protestują przeciwko szkołom szermierczym w niedziele, nawet „unter den Mittagspredigten”, oraz przeciwko „Jubelgeschrey über das … vergoßne Menschenblut”. Jeśli rada ich nie zakaże, kaznodzieje zmywają „aller Blut von unsern Händen”.
P081 z tekstu odczytanego maszynowo
Podczas koronacji Ferdynanda II na Zamku Praskim odbyła się taka „künstliche Fechtschuel”, że można było „kaum mit den ganzen Kopf davon khumen”.
P156 z późniejszego streszczenia · (Schlager podľa ÖNB Cod. 8101)
Szermierze Turner i Dun przystąpili do swoich publicznych prób szermierczych 7 lutego w teatrze Swan na Bankside. Turner przebił przeciwnika floretem przez oko tak głęboko, że Dun „fell downe starke dead and neuer spoke word”. Cztery dni później John Chamberlain napisał, że prawnicy będą się spierać, czy było to „chaunce medley, manslaughter or murder”, ponieważ obu łączyła wrogość i wielokrotnie rzucali sobie wyzwania. John Manningham zanotował w swoim dzienniku: „a goodly sport in a Chrstian state, to see on man kill an other”.
P349 z edycji lub transkrypcji · (REED Online: dziennik Manninghama, BL Harley MS 5353, f. 98; list Chamberlaina, TNA SP 12/287)
Wywieszony miecz i walka o szkołę szermierczą
Trzej mistrzowie wywiesili miecze na znak, że chcą prowadzić szkołę. Przybył mistrz Anton ze Strasburga, “abgehauen” ich miecze i wywiesił własny; oni z kolei zdjęli jego. Anton zażądał, by pozwolono mu walczyć ze wszystkimi trzema o szkołę. Rada nie dopuściła do tego, “beiden Partheien zu gut”, i dała mu jedynie list.
P159 z późniejszego streszczenia · (Pfaff 1840)
Mistrz wywiesił miecz z kartką zapowiadającą szkołę szermierczą. Inny szermierz zdjął miecz i przepił go w gospodzie. Okradziony wyzwał go na pojedynek i zażądał zorganizowania szkoły w ramach zadośćuczynienia. Marxbrüder wyjaśnili później radzie, że zerwali ogłoszenie „nit auß frefel”, lecz jako dowód naruszenia ich monopolu.
P162 z edycji lub transkrypcji · (transkrypcja K. Theila)
Miasto wypłaciło 1 gulden karczmarzowi, u którego mistrz szermierki Kollman Keppl „das Schwert … vertrunkhen hat” – w owym czasie szermierka była zakazana. Mógł to być miecz rywala, zdjęty z miejsca, w którym wisiał, jak we Frankfurcie.
P158 z późniejszego streszczenia · (Schlager 1846)
Rada przyznała szkole Petera Switzera z Berna przywilej, lecz z zastrzeżeniem: gdyby zjawił się ktoś, kto „sin swert abhiewe”, musiałby on utrzymać szkołę mieczem. Switzer był kapitanem Marxbrüder.
P142 z późniejszego streszczenia · (Iselin), P166
Ostrożnik Hans Speckh z Miśni chciał sam siebie „freyen” na mistrza długiego miecza. Rada odprawiła go: nie ma zwyczaju „daß einer sich selbs [freye]”; musi go przedstawić mistrz.
P143 z późniejszego streszczenia · (Iselin)
Rocco Bonetti uczył szlachciców posługiwania się bronią we własnym domu i skarżył się do Privy Council, że miejscowi „common fensers” nękają go codziennie, „because he professethe the use of weapons”. Rada zwróciła się do Lorda Mayora o nadanie mu praw miejskich oraz zobowiązanie sprawców do należytego zachowania. Rok później napisała ponownie, ponieważ pierwsze pisma nie odniosły skutku, i wymieniła dwóch szermierzy: Francisa, który nauczał w Blackfriars, oraz Isaaca z Whitefriars.
P348 z tekstu odczytanego maszynowo · (Acts of the Privy Council X, s. 333–334; XI, s. 183–184)
John Blenkinsopps, „Master of Defence” w służbie lorda Whartona, wyzwał Johna Goodwyna, również mistrza i sługę lorda Northa, „at six several weapons”. Burmistrz i rajcy napisali do lorda Burghleya, że Goodwyn jest „no common fencer”, lecz członkiem miejskiej rady pospólstwa, i poprosili, by próba odbyła się przed królową lub jej Radą. Szesnaście lat później uniwersytet zarzucił mu prowadzenie „a fence schoole in the Towne” wbrew królewskiemu zakazowi, którego egzekwowanie powierzono mu dokumentem opatrzonym Wielką Pieczęcią.
P350 z tekstu odczytanego maszynowo · (Cooper, Annals of Cambridge II, s. 372–373 i 549–550)
Bójki i nadzór
Podczas spotkania szermierczego Pod Złotym Orłem krawiec obwieszczał rozpoczęcie spotkania, a dobosz milczał. Pewien szlachcic rozkazał mu bębnić; dobosz odmówił. Szlachcic chwycił wówczas miecz szermierczy i uniósł go, lecz „weder aus Kunst noch auch fechters brauch nach” – za co miejski nadzorca Hemmerle go zganił.
P178 z tekstu odczytanego maszynowo · (Schoppe 1927)
Rada zakazuje szkół szermierczych w adwencie, wielkim poście i w główne dni świąteczne, ponieważ “sich etliche vnterstehen vnter den Predigten des fechtens zugebrauchen”.
P135 zweryfikowano na podstawie reprodukcji
Lorenz Springenklee, “sonst geschmeidler genandt”, podpisał się w Pradze w 1608 roku jako zwierzchnik Federfechter – a kilka lat później rada Wrocławia ustanowiła go nadzorcą szkoły szermierczej. Powierza tym samym nadzór nad szermierzami jednemu z ich własnych urzędników.
P134, P048 zweryfikowano na podstawie reprodukcji
Po śmierci Rudolfa II rada zakazała muzyki. Marxbrüder proszą o wyjątek: jak twierdzą, szkoły „one gebreuchliche Trommen vnnd Pfeiffen nit wol zu werck setzen können”, i obiecują bębnić z umiarem.
P165 z edycji lub transkrypcji
Podczas sejmu Rzeszy pewien oficer zabił prokuratora. Cztery tygodnie później został ścięty “in dem Hof der Fechtschule … in der Schranne der Fechter, da Sand aufgestreuet war” – po cichu, z obawy przed rozruchami, gdyby katu nie udało się ściąć go za pierwszym razem.
P149 z tekstu odczytanego maszynowo · (Gumpelzhaimer)
Według streszczenia Schmida rada zajmowała się widzami, którzy ingerowali w spory między szermierzami. Wśród zakazanych zachowań druk wymienia także “das Pfeifen, Auslachen und Schreien über die Fechter”. Przy szrankach wydzielono osobne miejsca dla szermierzy oraz dla uczestników wykonujących Prawo szkoły szermierczej, dla rajców i innych znamienitych osób.
P322, P141 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · (Schmid 1831 i 1844, s. 185)
W rachunkach miejskich odnotowano 100 denarów pod wpisem „Item Paulo gladiatore”. W swoim indeksie Fejérpataky objaśnia ten tytuł jako nosiciela miecza sędziowskiego. Późniejszy wpis z lutego 1444 podaje tę samą kwotę pod tym samym tytułem, bez imienia.
P333 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · (Fejérpataky, 1885, s. 408 i 599)
Hrabia Warwick wystąpił o zezwolenie dla swojego sługi Johna Davida na odbycie publicznego egzaminu na stopień prowosta szermierczego w gospodzie Bull w Bishopsgate. Z powodu zarazy lord major zakazał przeprowadzenia go w gospodzie i wyznaczył miejsce pod gołym niebem w Leadenhall. Hrabia skarżył się, że po ogłoszeniu afiszów jego słudze odmówiono zgody za namową “a Companie of lewde verlettes”, ponieważ “refused to yealde to their disorder, and abvse of exaction”. Gdy David przez czternaście dni nie skorzystał z zezwolenia, a zaraza się nasiliła, pozwolono mu wystąpić jedynie na otwartych polach, choć mógł przejść przez City “with his company, drums, and show”. Rok później lord major odmówił zgody szermierzom, którzy chcieli odbyć publiczny egzamin szermierczy w Theatre w dniu pierwszego maja.
P347 z tekstu odczytanego maszynowo · (Analytical Index to the Remembrancia, s. 351–352; pełny tekst Chambers, The Elizabethan Stage IV, s. 289–291)
Uroczystości, szlachta i miasto
W turnieju pieszym synowie Maksymiliana, Ernst i Rudolf, „7 und 8 Jahre alt”, wzięli udział w szóstym orszaku: wraz ze swym stryjem skruszyli dwie kopie i zadali pięć ciosów mieczem. Rudolf został później cesarzem, który w 1607 roku potwierdził przywilej Federfechter.
P137 z tekstu odczytanego maszynowo · (Bucholtz 1836)
Podczas turnieju pieszego z okazji chrztu margrabiego Christiana odnotowano przewinienia: margrabia Joachim Friedrich „im 16. Gang den Gegner unter den Gürtel getroffen”. Po uroczystościach sascy goście odjechali tak pijani, że niektórzy spadali z koni.
P136 z tekstu odczytanego maszynowo · (Herold 1901)
Z okazji przybycia królowej Ludwiki Marii dziewięciu Federfechter walczyło na podwyższeniu na rynku przeciw dwunastu Marxbrüder „als edle Sarmaten und Gothen kostümiert”.
P147 z tekstu odczytanego maszynowo · (Bolte 1895)
Właściciel jadłodajni zwrócił się do rady o pozwolenie na zapasy z niedźwiedziem podczas Fechtschule, “da er den Bären vermeint zu bezwingen”. Rada wyraziła zgodę – “er möge seine eigene Gefahr dabei ausstehen”.
P146 z tekstu odczytanego maszynowo · (Löschin 1828)
Rada postanowiła, że skoro „weil die Exercitia auf der Fechtschule keinen Nutzen haben”, należy je stopniowo wygasić; mieszczanie powinni ćwiczyć z muszkietami i pikami.
P145 z tekstu odczytanego maszynowo
1 listopada 1585 miasto wypłaciło „einem Fechtmeister uß dem Ungarland” 2 funty i 8 szylingów. Mógł to być Geörg Palm z Bańskiej Bystrzycy, pasowany we Frankfurcie w 1584.
P153, P164 z tekstu odczytanego maszynowo
Rada zniosła Fechtschule pod naciskiem duchowieństwa protestanckiego – choć urząd jałmużniczy stracił przez to 500 guldenów rocznie z opłat za wstęp. Szczucie niedźwiedzi i byków w tym samym budynku jednak nadal się odbywało.
P152 z tekstu odczytanego maszynowo · (Witz 1876)
Miasto utrzymuje płatne stanowisko „der Stat zu Wienn Vechter” i własną „Fechterstübel” przy Kammerhof – to najstarsze znane nam świadectwo istnienia miejskiego szermierza.
P158 z późniejszego streszczenia · (Schlager)
Podczas jarmarku wielkopostnego w 1539 kapitan Blasius Velten pasował frankfurckiego mieszczanina na mistrza długiego miecza “zu Ehren” margrabiego Jana Brandenburskiego i księcia Jana Bawarskiego. Imienia i nazwiska oraz zawodu pasowanego nie udało się z pewnością odczytać ze skanu.
P044 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · (Cod. I.6.2°.5, fol. 13r)
Słownik Brandla oparty na źródłach morawskich przytacza Šmída: Marxbrüder mieli nauczać Żydów “toliko pro špatný zisk”, tak że niektórzy z nich “na školách zjevných šermovali a Markusy se jmenovali”. Jest to jedyna wzmianka o Żydach wśród niemieckich bractw w naszym materiale — w odróżnieniu od Perpignan i Sewilli, gdzie mistrzowie przysięgają, że nie będą nauczać Żydów.
P221, P168 z tekstu odczytanego maszynowo · (Brandl 1876, s. 147; tekst Šmída niezweryfikowany)
Na książęcym weselu w Brzegu mydlarz Christoph Vincentius z Legnicy „allen Federfechtern einen großen Spott”: zabrakło mu sił, by przewalczyć do końca szkołę szermierczą, którą sam ogłosił. Natomiast Marxbruder Schwerdt Michel „hat mannlich ausgefochten und den Sieg erhalten”. Pięć lat później, na innym weselu, książęta rzucili tyle pieniędzy, że niektórych szermierzy „mußte von der Schule hinwegschleppen”.
P037 z tekstu odczytanego maszynowo · (Büsching 1817 według niewymienionej z tytułu kroniki)
W parodystycznym „przywileju króla Artura” poeta Hans Hasentödter zezwala, by członka Federfechter przechodzącego do Marxbrüder przyjmował “Eyn Meyster, gnant des Langen Pferds” – jest to kpina z tytułu mistrza długiego miecza.
P223 z tekstu odczytanego maszynowo
W dzień św. Michała sługa kompanii „gladiateurs ou joueurs d'épée” wnosił do kościoła obosieczny „sword of St Michael” o głowni długości „sept à huit pieds” i podczas Ewangelii trzymał go uniesionego pomiędzy dwoma szermierzami z dobytymi mieczami. Po posiłku szermierze ćwiczyli w grach, „auxquels le peuple ne participait point”.
P241 z tekstu odczytanego maszynowo · (Wolf 1852 według Clément 1834)
Gdy Ludwik XIV wyzdrowiał po ciężkiej chorobie, mistrzowie szermierki wraz z uczniami stali podczas Ewangelii i podniesienia „l'épée nue à la main pour marquer leur fidélité”.
P240 z tekstu odczytanego maszynowo · (Beuve 1905; AD Aube G 1241)
Béthuńscy „joueurs de l'espée à deux mains” występowali na podestach przed ratuszem. Kiedy w 1530 mistrz Michel d'Arras przybył ze swoimi uczniami, aby pasować młodego Jehenneta Jamota na mistrza, odbyło się to jako publiczny występ. Miasto opłaciło im wino, gdy wnieśli swój herb do sali po przedstawieniu „le jeu d'espée par personnaige, moralement, avec une farse”. W 1563 czeladnicy bractwa św. Michała odegrali po procesji przypowieść o synu marnotrawnym.
P242 z tekstu odczytanego maszynowo · (La Fons-Mélicocq 1848, s. 227, według rachunków miejskich)
Siedemnastowieczne bractwo szermiercze już nie istnieje, a miasto ma jednego mistrza posiadającego przywilej. Eustache Alexandre Paris ubiega się o stanowisko „au lieu et place dudit Courbeau, avec … droit exclusif d'enseigner les bourgeois à tirer des armes”. Jego poprzednik Nicolas Courbeau dit Sanson odstąpił mu stanowisko w drodze pisemnej rezygnacji. Magistrat wyraził na to zgodę „jusqu'à révocation”, czyli do odwołania.
P239 z tekstu odczytanego maszynowo · (Mémoires Morinie XVII, č. CXI; registre aux statuts N, f° 100 r°)
Miasto przekazało 40 sous na rzecz „compagnons jouans de l'espée et du boukeler”. Na rozkaz księcia udali się oni 15 czerwca na święto do Mons i wrócili z nagrodami („il raportèrent les joyaus”). W 1614 bractwo św. Michała otrzymało salę w ratuszu „pour tirer des armes”, a pieniądze, które dotąd płaciło za jej wynajem, miały być przeznaczone na nagrody.
P241 z tekstu odczytanego maszynowo · (Mémoires hist. Valenciennes III, 1873, s. 172, według rachunków massardów)
Milicja miejska Amiens liczyła sześćdziesięciu „joueurs d'espée”, z których każdy miał miecz „à deux mains et long bois”. Miasto opłacało ich salę ćwiczeń. W dzień św. Michała wybierali mistrza, 1 maja „księcia”, a w razie pożaru mieli strzec porządku.
P243 z tekstu odczytanego maszynowo · (Janvier 1855 na podstawie rachunków miejskich)
Na Fechtschule dla duchowieństwa w Tanzhaus zamierzano pobierać opłatę za wstęp w wysokości dwóch fenigów; mieszczanie nalegali na jeden “wie von alter”. Około trzystu osób tłoczyło się przy drzwiach. Kiedy kanonicy otworzyli je, by wpuścić mistrzów, tłum wtargnął do środka i “Da solches die Meister sahen / wolten sie nit fechten”. Pieniędzy nie zwrócono, obiecano jedynie lepszą rozrywkę w niedzielę.
P258 z tekstu odczytanego maszynowo · (Simonis 1608, s. 135)
Widzowie obrażali szermierzy „mit allerhand groben und ehrenrührigen Worten” i przedostawali się na arenę. Szermierze ze swej strony chwytali za miecze i „wann schon Schuß gehalten”, nadal zadawali „Nachschlag”. Rada zakazała obu tych zachowań i wywiesiła mandat bezpośrednio „in der Fecht-Schule”.
P257 z tekstu odczytanego maszynowo · (Hamburger Mandate 1763, nr CXLIV)
Podczas otwartej Fechtschule na Neuer Markt gwardziści, mieszczanie i cudzoziemcy walczyli „nicht ehe abgelassen / bis das Blut hernacher gangen”. Wielu odniosło rany. Nagrodę otrzymywali ci, którzy pozostali „vngeschlagen”, czyli nietrafieni.
P261 z tekstu odczytanego maszynowo · (Heusener 1579)
Króla bractwa wyłaniano w walce mieczem dwuręcznym: zwyciężał ten, kto trafił “le plus hault … et plus près du poinet du bonnet”, czyli najbliżej czubka czapki. W sali zabronione były przeklinanie oraz gra w kości lub karty.
P256 z tekstu odczytanego maszynowo · (Borgnet 1851, załącznik VI)
Na książęcym weselu ponad sześćdziesięciu Marxbrüder i Federfechter walczyło o talary. Kto zadał trafienie do krwi, otrzymywał kilka talarów; ranny „soll mit seinem schaden verlieb Nemen”. Sukiennik z Nördlingen, zapytany, czy może jeszcze walczyć dalej, odpowiedział „Ich lig noch nitt” i rozciął nos rosłemu ślusarzowi. Jeden z Federfechter wybił drągiem oko sławnemu Marxbruder, po czym Marxbrüder opuścili szkołę szermierczą.
P269 z tekstu odczytanego maszynowo · (Krafft 1616, wyd. 1861, s. 383–386)
Ulmski kupiec Krafft, podróżując drogą Krupina – Bzovík – Banská Štiavnica, opisuje wskazane mu miejsce (bez nazwy): tureccy, niemieccy i węgierscy dowódcy spotkali się tam na wspólne picie, kruszyli kopie i wymieniali dary, „des Nächsten tags einander wider mit feindtschafft Als wie die Marxsbrüeder vnd feederfechtt”. Jest to własne porównanie Kraffta, a nie poświadczone miejscowe powiedzenie.
P269 z tekstu odczytanego maszynowo · (Krafft, wyd. 1861, s. 379–380)
Student Reginaldus de Sancto Fonte przypadkowo zabił podczas szermierki innego studenta, Justusa Gabiliusa. Sąd biskupi uznał go za niewinnego, lecz uniwersytet ukarał go grzywną dziesięciu koron, ponieważ “ludum gladiatorium … in statutis Universitatis prohibitum exercuerit”.
P271 z tekstu odczytanego maszynowo · (Schreiber 1859, według protokołu uniwersyteckiego)
Najlepszym szermierzem w zawodach uniwersyteckich był absolwent prawa Jäger. Uniwersytet postanowił jednak, że nagrodę mogą otrzymać wyłącznie aktualni studenci. Miecz przypadł więc baronowi Neuensteinowi, który kazał wyryć na nim napis głoszący, że otrzymał go jako nagrodę od uniwersytetu.
P271 z tekstu odczytanego maszynowo · (Schreiber 1860)
Balwierz i mistrz tańca Georg Albrecht tracił uczniów, odkąd Federfechter Martin Krüger, sukiennik, zaczął nauczać w Wittenberdze. Poskarżył się elektorowi: Krüger miał uderzyć rapierem o stół w Collegien-Keller i zawołać „Wollet ihr mir den Degen nehmen, den mir Kaiser und König angehangen?” Krüger szydził, że Albrecht „ertanzt” swój chleb z dziećmi. Albrecht wyzwał go na pojedynek przy słupie strzeleckim z ptakiem, lecz rektor zabronił Krügerowi się tam udać. Senat ostatecznie pogodził ich pod groźbą grzywny dziesięciu talarów.
P274 z tekstu odczytanego maszynowo · (Neue Mittheilungen IV, 1840, według akt uniwersyteckich)
Paśnik z Naumburga kazał się we Frankfurcie pasować na mistrza wolnych szermierzy. Podczas próby stanęli jednak przed nim nie jego współbracia, lecz „Brüder von St. Marco und Löwenberg als der Widerparth” – rywale sprzed półtora wieku stanowili teraz komisję egzaminacyjną. Następnie kapitan pasował go „mit meiner Faust”, a Junge obiecał udać się do Pragi w ciągu trzech lat.
P276 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · (ISG H.18.03 Nr. 26)
Murarz Hans Joachim Ohlsen, który podpisywał się jednocześnie tytułami obu towarzystw, zapraszał afiszem do Zielonego Myśliwego za Bramą Altońską: on sam przeciw Lorentzowi Schmidtowi „in allen Gewehren, bis aufs Blut”, malarz i szewc z drągami „um einen Dukaten”, a na koniec pistolety. Wstęp 3–4 szylingi, loża 8. Kronikarz z 1794 roku dodaje, że w tej samej sali w innych terminach urządzano szczucie zwierząt.
P277 z edycji lub transkrypcji · (Schütze 1794, s. 112–114)
Podczas pasowania na mistrza długiego miecza kandydat miał ojców chrzestnych, jak przy chrzcie: w Monachium gorzelnika, karczmarza i piwowara, w Hamburgu dwóch mieszczan. Poręczali oni, że nowy mistrz dotrzyma przysięgi i stawi się we Frankfurcie w ciągu trzech lat. Piekarz Martin Kähl, pasowany w ten sposób w Monachium w 1661 roku, osiem lat później sam jako zastępca kapitana pasował w Hamburgu rzeźnika – i poddał go egzaminowi “von den Feder Fechtern”.
P280, P281 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · (ISG H.18.03 Nr. 19, 11)
Gdy na publiczną szkołę szermierczą Federfechtera nie przybył ani jeden Marxbruder, ponieważ nie uznawali jego przywilejów, rada Norymbergi kazała uwięzić czterech Marxbrüder. Po kilku dniach musieli zapłacić za swoje wyżywienie w więzieniu „und doch hernach fechten” – a podczas następnej szkoły pod Złotą Gwiazdą przegrali.
P282 z edycji lub transkrypcji · (Soden 1860 podľa Starkovej kroniky)
Członek Federfechter ugodził członka Marxbrüder rapierem w oko, a ten zmarł w Zielone Świątki. Zmarły miał urządzić swoją szkołę szermierczą w następną niedzielę – rada pozwoliła wdowie, by inny członek Marxbrüder, “der junge Sun”, poprowadził ją w jego zastępstwie, i pozostawiła jej cały dochód.
P282 z edycji lub transkrypcji · (Soden 1860)
Po próbie kuśnierza z Lipska hamburski kapitan Marxbrüder Johann Becker zapytał przeciwną stronę, czy uznają go za godnego mistrza; „allsämtlich mit einem Ja”. Dwadzieścia lat później jego własne bractwo pozwało go przed Nadworną Radę Rzeszy za zabranie skrzyni i cesarskiego przywileju.
P283, P285 z edycji lub transkrypcji · (Pommer 1752) i regest (RHR)
Ślusarz Jörg Held, mistrz długiego miecza spod znaku pióra, kazał wyrytować swój portret z bronią i wierszem: ma zaledwie dwadzieścia siedem lat, a już jego “unverzagte Blut” poskromiła “der Marxbruder Übermut” – i nadal czyni to “in allen Wehren wie man will”. Rywalizacja obu bractw służy tu reklamie.
P287 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · (Stadtarchiv Nürnberg, E 17/II Nr. 1067)
Polska, Włochy i Majorka
W odniesieniu do szermierza zachowała się kara „Gefängniss ein Schok”. Wypis Klosego mówi o przemocy i zakłócaniu porządku podczas Szkoła szermiercza. Imię szermierza i pozostałe okoliczności pozostają nieustalone.
P182 zweryfikowano na podstawie reprodukcji
Kuśnierz z Augsburga stanął na czele piętnastu Marxbrüder, którzy stawili się przed radą miejską, aby uzyskać zatwierdzenie ustanowionych przez siebie przepisów. Löschin określa go jako “Meister des langen Schwerdtes”. Z jego relacji nie dowiadujemy się niczego o wyniku tej prośby.
P145, P146 zweryfikowano na podstawie reprodukcji
Czerwona Księga odnotowuje Christoffa Furera z Partenkirchen jako kuśnierza, którego w 1607 pasował na mistrza augsburski kapitan Hans Grimm. W 1620 obywatel Augsburga Christoff Faren z tego samego miasta pasował dwóch kuśnierzy “an statt vnd in namen deß Hauptmans”. Oba wpisy prawdopodobnie dotyczą tej samej osoby. Jego udział w petycji gdańskiej z 1620 pozostaje kwestią otwartą.
P164 z edycji lub transkrypcji · (k. 14r i 24r) · Transkrypcja Theila
Dardi obawiał się, że obniżone ceny przyciągną więcej uczniów, niż będzie w stanie nauczać. Dlatego w swojej petycji zaproponował “vinte scolari per volta”. Rzeczoznawcy zaproponowali nowy cennik, zgodnie z którym dekret miejski ustalił opłatę za naukę miecza dwuręcznego na dziesięć lirów.
P056, P057 z edycji lub transkrypcji
Kowal Jaume Costa po egzaminie z miecza i puklerza otrzymał „pileum sive biretum honoris” i podziękował swoim pater i patrinus. Dokument wyraźnie wymienia stopień prévôt. Numer dnia we wpisie nie zgadza się z określeniem go jako niedzieli.
P186 z edycji lub transkrypcji
Georg Welß (?) określał się jako „Inhalter der Schul In Danzigk” i prosił radę o zgodę na cotygodniowe ćwiczenia oraz publiczną szkołę szermierczą. Według odczytania Michalaka rada 5 listopada zezwoliła na ćwiczenia, lecz odmówiła zgody na publiczny pokaz.
P189, P190 z późniejszego streszczenia
W rękopiśmiennym wyciągu z 9 października rada postanowiła przyjąć Szkoła szermiercza z dala od strzelnicy i przekazywać jej dochody do Dom pracy przymusowej. Drugi wypis w tej samej księdze inaczej określa jego lokalizację.
P191 z edycji lub transkrypcji
Hiszpański mistrz Ferando, który według listu miał tylko lewą rękę, wyzwał miejscowych mistrzów do walki przed zamkiem. Kapitan Giovanni Angelelli zatrzymał trzech obecnych mistrzów oraz sługę Feranda i poprosił księcia o instrukcje. Liczbę ponad 20,000 osób na placu kapitan znał jedynie ze słyszenia.
P193, P194 zweryfikowano na podstawie reprodukcji
Nikolaus Pol wspomina o Fechtschul podczas którego „man 21 Ducaten ausgeworfen”. Opis współczesnego wydarzeniu druku w zestawieniu Kastnera datuje wydarzenie na popołudnie 21 sierpnia.
P195, P196 zweryfikowano na podstawie reprodukcji
Rada zezwoliła na urządzenie Fechtschule w ratuszu Starego Miasta pod warunkiem, że najstarszy z obecnych pokryje wszelkie szkody w oknach i ławach. Dwa lata później rada nie zezwoliła już na wykorzystanie sali ratuszowej i zaproponowała miejsce między bramami lub w ogrodzie strzeleckim Nowego Miasta. Kronika podaje w sprawie szkód, że „den Schaden der Fenster und Bencken gelten müssen”.
P197, P198 zweryfikowano na podstawie reprodukcji
Dziewięciu Federfechter jako Sarmaci i dwunastu Marxbrüder jako Goci wystąpiło na placu przed królową. W toku pojedynku jeden z szermierzy spadł z podestu w tłum, który podniósł go z powrotem. Po wznowieniu pojedynku „die schiedes Richter” wkroczyli między walczących. Według Martiniego pokaz trwał trzy godziny.
P199, P203 zweryfikowano na podstawie reprodukcji
Rada rozpatrzyła kolejno skargę farbiarza Valentina Reutera oraz kwestię tego, kto miał zarządzać areną i pobierać dochody “von den schulen, comedien und dergleichen spielen”. Rozważyła również wspólny zarząd z sąsiednią łaźnią Wildbad oraz udział szpitala.
P200 zweryfikowano na podstawie reprodukcji
Eberhard von Todenwarth i jego wychowawca Johann Jacob Kolb rozpoczęli ćwiczenia w lipcu. Po wyjeździe Wilhelma Kreußlera przerwali je z powodu braku zastępcy i nieporządku wśród uczniów “in abwesen des Fechters uff dem boden”.
P205 zweryfikowano na podstawie reprodukcji
Program próby Gillisa pozostawiał magistratowi wybór: “op de groote merekt ofte op d’ysere leene”. Dobosze pięciu cechów Mechelen mieli w dniu próby obejść miasto i ogłosić miejsce oraz godzinę. Dom cechowy Den Ingel, należący do cechu od 1593, jest poświadczony osobno.
P066, P208 zweryfikowano na podstawie reprodukcji
Rajcy Tuluzy stwierdzili, że podczas zawodów widywali uczniów, którzy pod pozorem trafienia w tempo zwykli “partir ensemble, se frapper mutuellement” (ruszać jednocześnie, uderzać się wzajemnie). W art. XXI uznali tego rodzaju nieprawidłowe trafienie za nieważne. Powtórzenie oznaczało wykluczenie i zwycięstwo przeciwnika.
P214 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · druk z epoki, s. 9–10
Po walce od końcówki floretu pozostawały “white marks left upon the fencing jackets”. Louis Rondelle wspomina o sędziach, którzy oglądali ślady i unieważniali trafienie obopólne bez analizy wymiany. Sam proponował, by w przypadku dwóch trafień oceniać przebieg obu akcji.
P235 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · druk z epoki, s. 178–181
W dialogu zawartym w książce Daneta uczeń wspomina egzaminy wstępne, podczas których członkowie uprawnieni do głosowania uznawali nawet sporne trafienia. Wystarczała im „la trace imprimée sur le Buste du Récipiendaire” (ślad na piersi kandydata). Danet przyznaje mu rację i wyjaśnia, dlaczego trzeba również widzieć przebieg trafienia.
P248 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · zdjęcia druku z epoki, s. 172–173
Almanach Baoura podaje, że zwycięzcy zawodów mieli bezpłatny wstęp na przedstawienia oraz mogli „entrer dans l’Hôtel de Ville avec l’épée” (wchodzić do ratusza z mieczem). Rajcy zapraszali ich również do udziału w sędziowaniu zawodów w kolejnych latach.
P250 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · zdjęcie druku z epoki, s. 200
Łacińska ordynacja szkolna wymagała zgody rektora na zabawy szermiercze. Tekst dolnoniemiecki zawiera słowa „vp der fechtscholen … schall sick keiner finden laten”, a w tym ustępie brak wzmianki o wyjątku. Pogląd Zobera, że szermierze korzystali ze Stratzeborgu, pozostaje przypuszczeniem wywiedzionym z jego notatki.
P262 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · skan wydania, s. 58
Christoff Holtzhaußen otrzymał pięć talarów cesarskich za to, że „zu Heydelberg im schißgraben fechtschul gehalten”. Już w listopadzie 1599 księga kasowa odnotowuje wypłatę dla tego samego gwardzisty palatynackiego po walkach szermierczych we Frankenthal. Dzień po styczniowej wypłacie gwardzista Lelbach otrzymał cztery talary po zranieniu przeciwnika podczas walki szermierczej w rowie strzelniczym. Związek między tymi dwoma styczniowymi wpisami pozostaje niewyjaśniony.
P265 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · reprodukcje wydania Willego, s. 291–292
Drugiego dnia wizyty cesarza na zamku odbyła się „ein stattliche Fechtschuel”. Korespondencja Hegenmüllera opisuje rozdział pieniędzy, otrzymane ciosy oraz przyjęcie na służbę elektora saskiego szermierzy, którzy się wyróżnili.
P266 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · Leist, s. 38, skan wydania
W dzień św. Michała mieszczanie przechodzili przez miasto przy dźwiękach bębna, stawali przed ratuszem z floretem i sztyletem oraz wykładali inną broń dla chętnych do podjęcia wyzwania. Według La Fonsa, aby zwyciężyć, należało zadać broniącemu się określone trafienia “près d’une marque attachée à son pourpoint aux environs du cœur”. Grenier powołuje się na La Fonsa i mówi o określonej liczbie trafień w znak. Rękopis La Fonsa datowany jest na 1648, a jego tekst stwierdza, że zwyczaj zanikł kilka lat wcześniej.
P267, P299 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · La Fons, s. 313 · La Fons, s. 314, reprodukcja wydania · Grenier, s. 110, reprodukcja wydania
Na jour du XXᵉ, 13 stycznia rachunki miejskie wymieniają „compaignons jueurs de l’espée et du baston” w związku z farsą odegraną na wozie. Odwołanie Bapsta do rachunków Paryża i Paula Durrieu można skorygować na podstawie przywołanej strony 44, którą Achille Durieux opracował na podstawie rachunków Cambrai.
P268, P270 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · Durieux, s. 44, skan wydania
Gdański mistrz oświadczył, że Hans von der Sebenitz pasował go na mistrza “vor 9. od 10. Jaren alhie”. Pasowanie Nißa potwierdził Wilhelm Schulz. Na jarmarku wielkopostnym w 1590 Niß otrzymał nowy list datowany na 20 marca 1580.
P164 z edycji lub transkrypcji · Transkrypcja Theila, k. 26v
Mistrzowie bractwa Najświętszej Marii Panny i św. Marka wysłali Hansa Weltza z Norymbergi do Nördlingen i zwrócili się do rady o wsparcie. Jak twierdzili, nauczyciele bez uprawnień źle uczyli dzieci i przejmowali dochody przeznaczone na służbę Bożą. List wystawiony w Augsburgu zawiera sformułowanie „der Maister zwen vnd funfftzig” i wymienia siedmiu mężczyzn w związku z tą prośbą.
P315 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · List, k. 330r
Rada ponownie zaprzysięgła mistrza, który udzielał lekcji w sali ratuszowej. Kronika podaje, że rada „verbot, von den Zuschauern Geld einzuziehen” temu mistrzowi.
P316 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · zweryfikowano na skanie druku · Kronika, s. 161
Radni otrzymali doniesienie, że „ein außwendig oder Englischer Man hefftig verwundt sein solle”. Nakazali czasowo zawiesić wydarzenia lub organizować je wyłącznie za zgodą burmistrzów. Okoliczności zranienia miały zostać dokładnie zbadane.
P317 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · Protokół rady miejskiej, k. 67r
Po rezygnacji Nicolasa Courbeau, zwanego Sansonem, Eustache Alexandre Paris chciał objąć jego stanowisko i wyłączne prawo nauczania mieszczan szermierki. Rada miejska wyraźnie zezwoliła mu wykonywać zawód „jusqu’à révocation”.
P327 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · zweryfikowana na zdjęciu · Aneks CXI, s. 263–264
Stany Morawskie ogłosiły w wiedeńskiej gazecie, że studiujący prawo w Ołomuńcu znajdą tam również wszelkie szlachetne ćwiczenia. Oprócz ujeżdżalni działała tam „eine Fecht-Schul”, w której uczono szermierki, woltyżerki, wymachiwania chorągwią, rzucania piką i posługiwania się muszkietem. Mistrzowie pobierali miesięcznie 2 floreny za lekcje we własnym domu i 3 floreny w innym miejscu.
P361 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · Wienerisches Diarium, 17. 9. 1732, s. 10
Rozstrzygnięcie w sprawie Elżbiety, mieszczki z Preszowa, wymienia świadków z Koszyc, w tym malarza i złotnika. Wśród nich znajduje się ‘Blasio gladiatori de Cassovia’. Wypis nie rozstrzyga, czy Błażej był szermierzem, nosicielem miecza czy miecznikiem.
P387 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · zweryfikowana na zdjęciu druku · Iványi II, s. 330, nr 870
Czterech spośród 24 paziów na zmianę usługiwało królowi każdego dnia. Pozostali ćwiczyli szermierkę lub jazdę konną pod okiem nauczycieli zatrudnianych i utrzymywanych przez króla. Gdy podróżował, szesnastu paziów miało pozostawać ze swymi nauczycielami, a ośmiu mu towarzyszyć.
P389 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · zweryfikowana na zdjęciu druku · Veress, s. 4
Podskarbi nadworny odnotował wypłatę dla szermierzy, którzy zaprezentowali swoją sztukę przed królem. Poprzedzający wpis wymienia Rygę i 1 maja. Wpis dotyczący wypłaty dla szermierzy nie podaje miejsca ani dnia.
P390 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · zweryfikowana na zdjęciu druku · Pawiński II, s. 90
Więcej opowieści o bractwach i szkołach
Norymberski szermierz Johann Canttor „trat auf den Degen und wollte ihn wieder grade ziehen”, skaleczył się w łydkę i zmarł z wykrwawienia. To właśnie prostowania broni na kolanie lub pod stopą zabrania ordynacja gandawska (art. 53).
P049 z późniejszego streszczenia · (Schles. Provinzialblätter 1801, s. 427)
Po śmiertelnym trafieniu złamanym rapierem rada zakazała szkół szermierczych.
P082 z późniejszego streszczenia · (Stetten 1743, s. 816)
Podczas wojny tureckiej rada Starego Miasta zakazuje muzyki i szkół szermierczych: kto chce “rytířských kusů dovozovati, ten do pole proti Turku”. Winter zarazem określa szermierzy jako “pověstné rváče” i odnotowuje zabicie piekarza, który “chodil s šermíři”.
P109 z edycji lub transkrypcji · (Winter), reszta OCR
Ordynacja staromiejska wyklucza pijanych i karze za z góry ustawiony pojedynek; w walce o dar od widza rozgrywa się trzy starcia bez względu na krew przelaną w pierwszym.
P052 z edycji lub transkrypcji · (Tuček 1927)
Miejskie rozporządzenie dotyczące szkoły szermierczej ogranicza picie do dwóch miar i karze zniewagi grzywną jednego guldena reńskiego; kto chwyci broń przeciwnika i go uderzy, nie może uprawiać szermierki przez rok.
P046 z edycji lub transkrypcji
Przywilej królewski stanowi, że kto podczas walki nieszczęśliwie zabije lub okaleczy, nie ponosi odpowiedzialności, “pus lo offici e art es tal que de necessitat se haje a jugar ab ferro”. W Lille znajduje się widymat dokumentu z 23 lutego 1463 dotyczącego bezkarności braci, którzy zranią lub zabiją kogoś z zachowaniem przepisanych zasad.
P087 z późniejszego streszczenia
Nowy prowost przysięga na krzyż utworzony ze złożonych mieczy, że nie będzie utrzymywał prostytutki ani żył z jej zarobków i nie będzie nauczał „Sarracenos vel Judeos”. W Sewilli od 1528 roku także „esclavo blanco ni negro”.
P124, P130 zweryfikowano na podstawie reprodukcji · (wybrane strony)
Kandydat otrzymał jedynie świadectwo umiejętności zamiast egzaminu, ponieważ królewski egzaminator zmarł i przeprowadzenie egzaminu nie było możliwe.
P133 z tekstu odczytanego maszynowo · (Pérez Pastor)
Broń zmarłego brata przechodzi na bractwo, które w zamian urządza jego pogrzeb.
P030 z późniejszego streszczenia · (Bozière 1864)
Rada Stanu zniosła bractwa kuszników i łuczników, a także „tireurs d'armes”, i przyłączyła ich majątek do szpitala generalnego – dlatego akta bractwa św. Michała znajdują się dziś w archiwum szpitali.
P087 z późniejszego streszczenia · (inwentarz AM Lille)