Źródła › P339
Meister Johann Liechtenauers Kunst des langen Schwertes
Rozprawa o sztuce długiego miecza Liechtenauera wraz z przeglądem niemieckich rękopisów szermierczych.
- Typ
- literatura
- Data
- 1985
- Miejsce
- Frankfurt nad Menem
- Bractwo
- Marxbrüder (Mistrzowie Miecza)
- Edycja
- Europäische Hochschulschriften, Reihe III: Geschichte und ihre Hilfswissenschaften, Bd. 257, Frankfurt am Main – Bern – New York: Peter Lang 1985, ISBN 3-8204-8129-X
- Weryfikacja
- tekst odczytany
- Znaczenie
- 3/5
Szczegóły źródła
- ID
- P339
- Tytuł oryginalny
- Meister Johann Liechtenauers Kunst des langen Schwertes
- Typ
- literatura
- Data
- 1985
- Miejsce
- Frankfurt nad Menem
- Język
- niemiecki
- Bractwo
- Marxbrüder (Mistrzowie Miecza)
- Autor
- Hils, Hans-Peter
- Edycja
- Europäische Hochschulschriften, Reihe III: Geschichte und ihre Hilfswissenschaften, Bd. 257, Frankfurt am Main – Bern – New York: Peter Lang 1985, ISBN 3-8204-8129-X
- Znaczenie
- trafność 3 z 5
- Weryfikacja
- tekst odczytany
Notatki badawcze (po słowacku)
- Rozprawa doktorska z wykazem rękopisów szermierczych i rozdziałem o Liechtenauerze i jego kręgu.
- Nieprzeczytana – zdobyć; sprawdzić, co podaje o pochodzeniu (Lichtenau) i o archiwalnych poświadczeniach nazwiska, oraz porównać z Hansem z Karyntii 1435/1443.
- Uwaga przy dalszych pracach Hilsa (np. Fechtschule i Marxbrüder) – ustalić, czy nie należy ich szukać osobno.
- XI–X) i Einleitung s. 1–30.
- Brakuje rozdziałów 3.2.1 Die ‚Gesellschaft Liechtenauers‘ (s. 150–153), 3.2.5 Der Jude Ott (s. 188), 3.2.6.2 Antonius Rast (s. 190), 4.
- Sozialer Stand und Aufgabenkreis der Fechtmeister (s. 207–250; 4.2.3.1 Die Rechtsfunktion der ‚schirmaister‘, s. 233; 4.2.3.2 Die Tätigkeit der ‚schirmaister‘, s. 236) – najważniejsze dla tematyki cechów i dla Liechtenauera.
- Z Einleitung (s. 6–7): Hils odrzuca wniosek Wierschina, że ‚schirmmeister‘ musieli być szlachcicami (Wierschin s. 55 i nast.); świadectwa szermierki mieszczańskiej: ‚Gewardus pugil‘, mieszczanin w Goslarze, świadek dokumentu z 3. 6. 1154 (Jordan 1949, s. 39); Schaer 1901, s. 108 ‚scermere‘ jako właściciel domu; pisarz ‚Mathias patek, polonus‘ na początku XV w. naucza również ‚dimicandi cum gladiis trusilibus‘ (Wattenbach, Anzeiger NF 29, szp. 68 i nast.; zapis na odwrocie instrumentu notarialnego z 18. 9. 1409 z Brandenburga, Berlin, Cod. lat. fol. 170, f. 259); Norymberga – ‚schirmen, Schirmmeister, Schirmschule‘ w Ratsbücher do lat 90. XV w., w 1494 po raz pierwszy ‚Fechtschul‘ (Jobst Erlheymer; Lochner, Anzeiger NF 7, szp. 407 i nast.; por. P041).
- PDF bez warstwy tekstowej).
- Przeczytano: spis treści, rozdz. 3.2.1 ‚Die Gesellschaft Liechtenauers‘ (s. 150–153), 3.2.6.1 Augsburg (s. 189–190), rozdz. 4.1 (s. 207–210) i 4.2.3 ‚schirmaister – ein achtbarer Beruf‘ (s. 233–240); s. 211–232 (Lohnkämpfer) i 241–250 (etymologia) nieprzeczytane.
- Hils: ‚Gesellschaft Liechtenauers‘ u Kala (Cgm 1507 f. 2r) nie jest instytucją, lecz ‚freie, genossenschaftlich geprägte Gemeinschaft gleichgesinnter Fechter‘ – wszyscy wymienieni już wtedy nie żyli i nie byli sobie współcześni; utożsamienie przez Massmanna z ‚Schule‘ odrzuca (s. 152); dopuszcza ‚Ansätze zu einer zünftischen Organisation‘ już w 1. poł. XV w., które doprowadziły do przywileju z 1487 (Bruderschaft U. L. Frauen … sanct Marcen; s. 152–153); większość członków ze wschodnich obszarów Rzeszy; Fechtschulen w dawnej Konfederacji rzadkie (Schaufelberger 1972, s. 146).
- Wbrew Wierschinowi (P338): mistrz szermierki nie jest stanu szlacheckiego, lecz ‚in den Kreis der zunftfähigen Handwerker eingetreten‘ – decydujące było nie uwolnienie od niesławy, lecz ‚Brotneid‘: korporacja i przywilej miały zagwarantować ‚absolute Verfügungsgewalt über die Materie‘ i wykluczyć konkurencję (s. 239–240).
- Jak ‚warner‘ w okresie poprzedzającym pojedynek sądowy mistrz szermierki miał status współprzysiężnika, nie był więc pozbawionym praw Lohnkämpfer; miasta musiały zapewnić ubogiej stronie również Fechtlehrer, toteż miejscy Lohnkämpfer mogli rekrutować się spośród mistrzów szermierki (s. 234–236).
- Hugo von Trimberg, Der Renner 16507–16510: ‚Schirmer, giger, goukeler …‘.
- Augsburg: ‚Augsburger Fechterordnung‘ w Cod.
- I.6.2°.5 przed poł. XVI w.; przyp. 196: kolejny regulamin z 9. 1. 1596 w SuStB Augsburg, 2° Cod.
- Czas na przygotowanie zależnie od stanu: szlachcic 6 tygodni, ‚mittere vrie‘ 4, pozostali 2 (Deutschenspiegel III 95 § 2; s. 211). 4.2.2 (s. 218–233): ‚schirmaere‘ (wędrowny wykonawca pokazów) × ‚schirmaister‘ (nauczyciel); pozbawieni czci ‚kempen‘ z Sachsenspiegelu to jedynie wędrowni najemni szermierze pojedynkowi, którzy ‚zu eigen geben‘; miejscy Lohnkämpfer (Parma XIII w.: osiedli od 3 lat, dobra sława; Ratingen 1276, Düsseldorf 1288; Akwizgran XIV w. miesięczny żołd i odzież; s. 227–228) mieli uregulowaną działalność zawodową i ochronę pana.
- Przyp. 248 (s. 222): przywilej Fryderyka III z 1487 mistrzowie długiego miecza zapewne wyjednali, aby jako korporacja usunąć ‚die beständig drohende Unehrlichkeit für alle fahrenden Fechtmeister‘, którzy nie mogli zapewnić sobie ochrony indywidualnie (opieka pana lub prawo miejskie). 4.3 (s. 240–250): Hugo von Trimberg ‚Schirmer, giger, goukeler‘ (Renner 16507–10) i ‚Almuosen giget und schirmet‘ (2338) = wędrowni; Eisenacher Rechtsbuch III 119: ‚hofekunst‘ ma trzy główne rzemiosła, pierwsze ‚die vechter … und hat vel andir hantwerke undir em alz di schermer, renger, sprenger, ryter, stecher, schutzcen‘ (s. 243, przyp. 282); rekompensata ‚schirmaister‘ słowem ‚Fechtmeister‘ od 2. poł. XV w. (s. 248).