Źródła › P107
Pommer, Zbiory osobliwości historycznych i geograficznych
Sammlungen historischer und geographischer Merkwürdigkeiten
Opisuje trzy grupy szermierzy oraz zakazane techniki ogłaszane na otwarcie szkoły szermierczej; zawiera wplecione dokumenty, w tym praski dyplom z 1735 roku.
- Typ
- literatura
- Data
- 1752
- Miejsce
- Altenburg
- Bractwo
- Marxbrüder i Federfechter
- Weryfikacja
- tekst odczytany
- Znaczenie
- 4/5
Osoby w tym źródle (1)
Szczegóły źródła
- ID
- P107
- Tytuł oryginalny
- Sammlungen historischer und geographischer Merkwürdigkeiten
- Typ
- literatura
- Data
- 1752
- Miejsce
- Altenburg
- Państwo (obecnie)
- Niemcy
- Język
- niemiecki
- Bractwo
- Marxbrüder i Federfechter
- Autor
- [Pommer / Bugenhagen] (anonymne)
- Digitalizacja / opis katalogowy
- https://www.digitale-sammlungen.de/de/view/bsb10739162?page=203
- Znaczenie
- istotność 4 z 5
- Weryfikacja
- tekst odczytany
To źródło przywołuje
- P060 Udostojnienie herbu i przywilej dla „mistrzów długiego miecza z Greifenfels” (Federfechter), 1688
Cytowane przez
- P139 Versuch einer theoretischen Anweisung zur Fechtkunst im Hiebe. Mit 20 erläuternden Kupfertafeln
Notatki badawcze (po słowacku)
- S. 188–189: trzeci rodzaj szermierzy, ‚Lurbruder‘ (Luxbrüder), bez dokumentu, przywilejów i hetmanów, musi walczyć na szkole szermierczej z oboma bractwami wszystkimi rodzajami broni; ‚Dieweil aber allemahl bey eröfneter Schule ausgeruffen und verboten wird, Augenstoß, Bein und Armbruch und Schaftstoß …‘, a ci takie ‚heimtückische Mittel‘ używają, nie uznają ich za członków cechu i nie dopuszczą ich do pasowania.
- Świadectwo nauki rzemiosła Johanna Beckera, Gdańsk 22. 6. 1682 (s. 190–192); dokument Andreasa Seuberlicha, Moguncja 27. 1. 1719 (s. 192–195); przywilej Leopolda I dla Freyfechterów z odsyłaczem do ‚von … Kayser Rudolpho II. confirmirte, von uns aber renovirte Ordnung und Satzung‘ (s. 195 i nast.) – możliwy drukowany tekst regulaminu Federfechterów (P039, P060); doczytać.
- Sam regulamin Rudolfa II nie został w książce przedrukowany – jedynie jego potwierdzenie i rozszerzenie 3. artykułu.
- Marxbrüder ‚von Löwenberg‘ mają za patrona św. Marka i są zatwierdzani we Frankfurcie (‚aber nicht eben präcise in den Messen‘), Freyfechter ‚von Greifenfels‘ św. Wita i w Pradze; pasować na mistrza można wszędzie, ale pod przysięgą ‚unter freyen Himmel‘ nowy mistrz musi w ciągu dwóch–trzech lat przybyć do Frankfurtu lub Pragi, przedłożyć świadectwo nauki i uzyskać zatwierdzenie kapitana; przywilej z 1487 roku mówi jedynie o ‚Meister des Schwerds‘; skrzynia i przywileje we Frankfurcie, względnie w Pradze, naczelny hetman obu bractw rezyduje jako komisarz w Wiedniu; czas nauki nie jest określony – decyduje opanowanie ‚Meisterhiebe‘; przy pasowaniu ma być po sześciu mistrzów z każdego bractwa, dwóch–trzech mieszczan w roli ojców chrzestnych i panna, która nałoży mu wieniec; koszty ponad 100 talarów; na szkołach szermierczych ‚probirt eine Bruderschaft die andere‘ a przy nierównej liczbie przechodzą na pewien czas na drugą stronę; różnica dotyczy jedynie nazwy i herbu (skrzydlaty lew × gryf); w Norymberdze magistrat ma dla obu bractw ‚Fecht- und Tournier-Haus‘ a podczas uroczystych szkół szermierczych lub pasowania daje ‚Privilegia und sogenanntes Gebot und Verbot durch einen Friedeboten öffentlich ablesen und ausruffen‘; wykazy rzemiosł obu bractw; kto użyje ‚wieder Verboth mörderlich Gewehr‘ lub przynosi hańbę, temu ‚das Schwerd öffentlich geleget‘ – wykluczenie.
- Bingen … A. 1486 in feria S. Andreae‘ towarzystwu ‚der König und die Gesellschaft des Windes‘ zezwolenie ‚Ritterspiele und Fechtschulen, Ludos equestres … zu Cölln am Rhein‘ z odesłaniem do ‚Joannis Res. Mogunt.
- T. I. p. 800‘.
- ZWERYFIKOWANO w Joannis, Scriptores rerum Moguntiacarum I (1722), s. 800, przyp. 10 (MDZ bsb11348249, skan 866): ‚Sodalitas, quae sibi a vento appellationem adsciverat (Konig und des Winds Gesellschaft) ludos equestres tempore anni futuri aestivo Coloniae Ubiorum edere constituerat‘ i prosiła o swobodny przejazd; Berthold zezwolił na to, ponieważ uważał takie ćwiczenia za ‚virtutis bellicae quaedam tirocinia‘.
- Joannis nie mówi o Fechtschulen – ‚Fechtschulen‘ jest dodatkiem Pommera; nie stanowi świadectwa dotyczącego szermierki.
- (2) List gdański z 22. 6. 1682 (s. 190–192): Johann Becker z Hamburga, ‚von St. Marco und Löwenbergen Hauptmann‘, pasował Georga Linßa z Lipska, kuśnierza (‚Kirschner‘), którego przedstawił ‚der Wiederpart‘ i dał ‚in allen ritterlichen Gewehren … von der längsten bis zur kürzsten, und von der kürzten bis zur längsten‘ egzaminować; strona na pytanie, czy uznaje go za mistrza, odpowiedziała ‚allsämtlich mit einem Ja‘; przysięga ‚mit … aufgerichten Finger‘; w ciągu 2–3 lat musi stawić się we Frankfurcie; świadkami i ojcami chrzestnymi dwaj kupcy i dwaj sukiennicy.
- (3) Moguncja 27. 1. 1719 (s. 192–195): Seuberlich z Kamenz, ‚Unterhauptmann‘ Federfechterów, potwierdza, że szewc Johann Gottfried Haase z Großenhain był ‚auf offentlich und freyer Fechtschul‘ w Moguncji przedstawiony obecnym Marxbrüder do egzaminu ‚von kürtzsten bis zur längsten … Wehre‘, uznany i ‚mit meiner Faust zu einem Freyfechter von der Feder geschlagen‘; w ciągu trzech lat ma udać się do Pragi; świadkowie ‚Chur-Mayntzischer Ueberschläger‘ oraz szewc nadworny Rüting i szewc oraz karczmarz Gilber.