Mapa › Paryż
Paryż
Źródła
- 1450Paryż 1450: list ułaskawiający wspomina o zgromadzeniu w gospodzie „la Pie” w pobliżu St-Gervais, którego uczestnicy uczyli się szermierki mieczem dwuręcznym u mistrza Guillemeta de Montroy 2/5
Świadectwo prywatnego nauczania walki mieczem dwuręcznym w paryskiej gospodzie w połowie XV wieku.
- 1554Paryż, 20 sierpnia 1554: rozporządzenie Parlement przeciw rozruchom studenckim – zabrania studentom noszenia mieczy i odnotowuje, że zamiast się uczyć, odwiedzają mistrzów szermierki na przedmieściach 3/5
Parlement zabrania studentom noszenia mieczy; studenci potajemnie uczą się szermierki u mistrzów na przedmieściach.
- 1567Rozporządzenia i statuty mistrzów sztuki władania mieczem i szermierzy Paryża 5/5
Statuty paryskie: dwóch starszych cechu na dwa lata, przysięga przed prokuratorem królewskim, prowost przez dwa lata pełni funkcję opiekuna sali przed swoim publicznym egzaminem.
- 1585List patentowy Henryka III dla paryskich mistrzów szermierki (1585) 4/5
W 1585 roku król wydłużył okres pełnienia funkcji prévôt przed uzyskaniem mistrzostwa z dwóch do czterech lat, zakazał wdowom po mistrzach dalszego prowadzenia sal szermierczych i ustanowił karę stu sous za nauczanie bez stopnia mistrza.
- 1598Reforma Uniwersytetu Paryskiego (13 września 1598), artykuł 19: szermierze, piszczkowie, tancerze i aktorzy mają opuścić bramy uniwersytetu i udać się za mosty 2/5
Studentom nie wolno uczyć się szermierki, a nauczyciele szermierki, muzykanci i aktorzy muszą opuścić uniwersytet i przenieść się na drugą stronę mostów.
- 1621Dekret Parlement przeciwko Vincentowi Banvarelle’owi (12 sierpnia 1621): nawet mistrz posiadający listy królewskie nie zostaje dopuszczony bez „lekkiego egzaminu przed sześcioma mistrzami z czterech rodzajów broni” 4/5
List królowej nie wystarcza: Parlament nakazuje, aby nawet mistrz posiadający listy przeszedł przynajmniej uproszczony egzamin przeciwko sześciu mistrzom w czterech rodzajach broni.
- 1633Ordynacje paryskich mistrzów szermierki (1633) 5/5
Podczas egzaminu trafienie obopólne uznaje się za nieważne, a walka trwa do dwóch czystych trafień.
- 1635Listy patentowe Ludwika XIII (Chantilly, marzec 1635) unieważniające uprawnienia mistrzowskie nadane z łaski, z grzywną w wysokości 3,000 liwrów dla starszych cechu, oraz sprawa Jeana Pillarda, mistrza stajni królewskich (1642–1643) 4/5
Król unieważnia tytuły mistrzowskie nadane z protekcji i wymaga egzaminu oraz wykonania sztuki mistrzowskiej; mistrz stajni królewskich musiał zamknąć swą miejską salę mimo królewskiego patentu.
- 1639Najem sali mistrzowi szermierki i tańca przy rue de Buci w Paryżu (1639) 1/5
Notarialna umowa podnajmu sali mistrzowi szermierki i tańca.
- 1644Statuty i przepisy mistrzów szermierki Paryża (1644) 5/5
Nagrody za trafienie najbliższe sercu; egzamin w trzech rodzajach broni przeciw sześciu mistrzom i powrót do szkoły po otrzymaniu dwóch czystych trafień.
- 1648Umowa najmu sali szermierczej Philiberta Morina de La Touche, Paryż (1648) 1/5
Umowa najmu sali szermierczej przy rue des Petits-Champs.
- 1656Listy patentowe Ludwika XIV (maj 1656): dziedziczne szlachectwo dla sześciu paryskich mistrzów szermierki wyłonionych przez korporację spośród jej członków po dwudziestu latach praktyki, herb korporacji, najwyżej 20 mistrzów, a prawo do rozpoczęcia działalności w królestwie wyłącznie dla byłych prowostów paryskich mistrzów; dokumenty nobilitacyjne dla Jeana Le Cocqa i Jeana Renarda (28 lutego 1657) 4/5
Paryscy mistrzowie otrzymują herb, a sześciu spośród nich, wskazanych przez korporację, otrzymuje szlachectwo po dwudziestu latach praktyki; ich liczba jest ograniczona do dwudziestu, a każdy, kto chce nauczać w innym miejscu królestwa, musi udowodnić, że był prowostem w Paryżu.
- 1685Ściganie nauczycieli szermierki bez uprawnień (ferrailleurs) w Paryżu: wyrok przeciwko Bary’emu (18 grudnia 1685) przywołujący zarządzenia policyjne z 1640 i 1653, wyrok prewota de Ballion, dekret Parlamentu ogłoszony 18 grudnia 1759 oraz zamknięcie sali Dumesnila i Delafosse’a (14 czerwca 1765) 4/5
Każdy, kto nauczał szermierki bez dopuszczenia do godności mistrza, tracił florety i plastrony oraz płacił od 100 do 300 liwrów; grzywną karano również właścicieli lokali, karczmarzy i kolegia, które go przyjmowały.
- 1686Liancour, Mistrz szermierki (Paryż 1686) 2/5
Używa terminu coup fourré na określenie jednoczesnych rozpoczęć i obopólnych trafień; nie podaje punktacji.
- 1755Spór prowosta Nicolasa Lefebvre’a z paryskimi mistrzami szermierki: skargi, uchwały korporacji, wyrok Châtelet i orzeczenie Parlement (1750–1755); artykuł 4 statutów o prowostcie opuszczającym służbę u swego mistrza 4/5
Jak artykuł dotyczący prewotów działał w praktyce: dwie skargi mistrza wpisane do księgi korporacji miały unieważniać świadectwo terminowania, jednak sama korporacja przyznała, że statutów nie przestrzegano.
- 1759Spór prowosta François-Charlemagne Menissier o dopuszczenie go do godności mistrza szermierki w Paryżu (1752–1763): raporty komisarza Chenu o tajnych zebraniach Kompanii (18 i 26 listopada 1759) 3/5
Komisarz zastał syndyka i starszych cechowych na tajnym zebraniu w karczmie, zwołanym ustnie, chociaż przepisy wymagały, aby zebrania odbywały się w domu syndyka; prowosta uprawnionego do udziału nie zaproszono.
- 1759Uchwała paryskiej kompanii w sprawie zamkniętych egzaminów prowostów (po przyjęciu de Vaucourta, 29 maja 1758; zarejestrowana przez Parlement 3 kwietnia 1759): koniec egzaminów na kortach do gry w piłkę 4/5
Po ścisku podczas przyjęcia na stopień w sali do gry w piłkę egzaminy na prewotów miały odbywać się przy drzwiach zamkniętych, wyłącznie w obecności mistrzów, synów mistrzów i wyznaczonych prewotów; miejsce ogłaszano dopiero poprzedniego dnia.
- 1760Statuty, deklaracja królewska, listy patentowe i orzeczenia dotyczące mistrzów szermierki królewskich akademii w Paryżu (1760) 4/5
Drukowany zbiór statutów i patentów paryskich mistrzów szermierki. Znany z katalogu.
- 1765Doniesienia prasowe o przyjęciu paryskich mistrzów szermierki: Louis Prévost 1765 (walka przeciw sześciu mistrzom, dwie szpady jako nagrody za trafienie najbliżej serca) i Étienne Folie w rotundzie Colisée 1772 4/5
Kandydat walczy mieczem, a następnie mieczem i sztyletem przeciw sześciu mistrzom; dwa miecze przypadają jako nagrody mistrzom, którzy trafią go najbliżej serca, o czym rozstrzygają ułamki cala.
- 1766Danet, Sztuka władania bronią, t. I (Paryż 1766) 2/5
Opisuje walki, w których obaj szermierze roszczą sobie pierwszeństwo przy trafieniu obopólnym.
- 1767Danet, Sztuka szermierki, t. II (Paryż 1767) 3/5
Podczas egzaminów mistrzowskich obopólne trafienie po jednoczesnym rozpoczęciu zostaje unieważnione; w przeciwnym razie rozstrzyga pierwsze prawidłowe trafienie.
- 1772Batier, Praktyczna teoria szermierki wyłącznie na pchnięcia (Paryż 1772) 2/5
W sporze typu 'hit for hit' przypisuje winę jednemu lub obu szermierzom, zależnie od sytuacji.
- 1775Przepisy obowiązujące w akademiach szermierczych (22 artykuły) 4/5
Regulamin sali: grzywny za szermowanie bez rękawic, samodzielne zgłaszanie własnego trafienia, walkę bez zezwolenia; wyposażenie ucznia i opłaty dla mistrza.
- 1776Edykt z sierpnia 1776 zmieniający lutowy edykt Turgota znoszący cechy: w Paryżu przywrócono 6 korporacji kupieckich i 44 wspólnoty zawodowe, wśród nich pod nr 30 “Maîtres en fait d'armes” 2/5
Sześć miesięcy po zniesieniu cechów przez Turgota król przywrócił 44 paryskie wspólnoty zawodowe, wśród nich mistrzów szermierki jako odrębną wspólnotę.
- 1787École Royale d'Armes w Paryżu (15 listopada 1787): przysięgi prowostów z 1788, dar mieczy dla Zgromadzenia Narodowego (31 grudnia 1789) i inwentarz archiwum korporacji (1789) 3/5
Ostatnie lata paryskiego cechu: szkoła kształcąca prowostów, przysięgi kandydatów, inwentarz zaginionych akt obejmujący nowe statuty i projekt regulaminu zawodów oraz zniesienie godności mistrzowskich w 1791.
- Królewskie zarządzenie Châtelet w Paryżu o szlachetnej grze mieczem i kijami bojowymi (wierszem) 5/5
Wierszowany regulamin walk o nagrody: liczą się trafienia od pasa wzwyż, a najwyższe trafienie jest najprzedniejsze. Z czasów panowania Franciszka I.
Wydarzenia i osoby
- 1639Dwaj mistrzowie wynajęli pomieszczenia od Sauvage’a dokument przywileju
Urzędowy inwentarz odnotowuje dwuletni podnajem w domu pod godłem Zwiastowania. Warunki użytkowania należy sprawdzić w dokumencie.
Dzieła szermiercze
- Bem cavalgar (MS Portugais 5) · Miasto obecnego przechowywania
- Cluny Fechtbuch (Cl. 23842) · Miasto obecnego przechowywania
- Florius de Arte Luctandi (MS Latin 11269) · Miasto obecnego przechowywania
- Kitāb al-maḫzūn ğāmi' al-funūn (MS Arabe 2824) · Miasto obecnego przechowywania
- La Théorie pratique de l’escrime, pour la pointe seule · Miejsce wydania
- Le Jeu de la Hache (MS Français 1996) · Miasto obecnego przechowywania
- Le Maistre d’Armes · Miejsce wydania
- L’Art des armes, zv. I · Miejsce wydania
- L’Art des armes, zv. II · Miejsce wydania
- Modo di cacciare mano all spada (MS Italien 959) · Miasto obecnego przechowywania
- Nobilissimo discorso intorno il schermo (MS Italien 1527) · Miasto obecnego przechowywania
- Traité d'escrime à pied et à cheval (MS Français 1236) · Miasto obecnego przechowywania
- Traité de l’art des armes, à l’usage des professeurs et des amateurs · Miejsce wydania