Przekłady
106 źródeł z pełnym przekładem. Każdy akapit podano wraz z tekstem oryginalnym; przekłady mają charakter roboczy.
- 1385Statuty Uniwersytetu Wiedeńskiego z 1385 roku i jego wydziałów z 1389 roku
Uniwersytet zabrania studentom noszenia broni i uczęszczania do szkół szermierczych, które stawia na równi z karczmami i miejscami gry w kości – jest to najwcześniejsze świadectwo istnienia szkół szermierczych w Wiedniu.
- 1386Uniwersyteckie zakazy dotyczące 'scole dimicantium' oraz statut zakazujący uczęszczania na naukę szermierki lub jej nauczania
Już za pierwszego rektoratu Uniwersytet w Heidelbergu zabraniał studentom uczęszczania do szkół szermierczych pod karą dwóch florenów.
- 1418Dwie umowy szkoły florenckiego mistrza szermierki Benedetta (Palma, 1418)
Umowy o nauczanie w szkole szermierczej: pomocnik naucza i uczestniczy w podziale dochodów, a mistrz nadal go szkoli. Ukazują szkołę prowadzoną jako przedsięwzięcie zarobkowe.
- 1432Norymberskie 'Schirmschulen' i 'Schirmmeister' 1432–1480
Rada Norymbergi zezwalała na turnieje szermiercze prowadzone przez 'Schirmmeister' pod warunkiem zachowania porządku, a w 1479 zatrudniła trzech Szwajcarów, by bezpłatnie szkolili mieszczan we władaniu piką.
- 1443Warunki wsparcia miejskiego i wykaz opłat Filippa Dardiego w Bolonii
Bolonia opłaca mistrza szermierki i ustala jego stawki za naukę poszczególnych rodzajów broni, liczbę uczniów oraz godziny nauczania. Najstarszy szczegółowy cennik lekcji szermierki.
- 1458Mianowanie „examinador mayor” mistrzów szermierki (Aragonia, 1458 i 1508) oraz egzamin na podmistrza (1526)
Królowie Aragonii mianują naczelnego egzaminatora mistrzów szermierczych. Stopnie prebost, bachiller i maestro odpowiadają francuskim prévôt i maître.
- 1459Szkoła szermiercza w Lucernie 1459–1596
Lucerna udzielała zezwoleń na publiczne szkoły szermiercze, a w 1596 roku zakazała ich w piątki, soboty i suche dni, chyba że odbywały się bez muzyki i bębnów; w 1577 roku nauczał tu śląski wolny szermierz Pióra.
- 1466Egzamin i przyjęcie Arnau de Castellbò do grona mistrzów szermierki
Akt notarialny egzaminu na mistrza szermierki w Palmie: kolejne rodzaje broni przed wicekrólem, czterej poręczyciele, czapka i prawo do nauczania.
- 1470Regulamin turnieju szermierczego (11 paragrafów)
Najstarszy znany regulamin zawodów szermierczych: krwawe trafienia, sędziowie oraz nagrody za największą liczbę trafień i trafienia zadane najwyżej.
- 1474List w sprawie udaremnionego publicznego wyzwania szermierczego w Mediolanie
Mediolański kapitan przerwał publiczne wyzwanie szermiercze Hiszpana, ogłoszone bez książęcego zezwolenia, i zatrzymał mistrzów. Wzmianka o dwóch szkołach w gospodach.
- 1485Bractwo św. Marka wysyła Hansa Weltza do Nördlingen i prosi radę o wsparcie (1485)
List wystawiony w Augsburgu poleca Hansa Weltza radzie i podaje, że bractwo liczyło 52 mistrzów. Oryginał zachował się wśród listów przychodzących do miasta.
- 1487Przywilej cesarski dla 'Masters of the Sword' (późniejszych Marxbrüder)
Fryderyk III postanawia, że nikt w Rzeszy nie może nazywać się mistrzem miecza ani prowadzić szkoły bez egzaminu przed mistrzami miecza. Podstawa monopolu Marxbrüder.
- 1489Zakaz 'schirmen' w ratuszu (1463) i orzeczenie w sprawie urazu oka w szkole szermierczej (1489)
Rada Lucerny rozstrzyga sprawę urazu oka odniesionego podczas szkoły szermierczej i zleca opracowanie prawa miejskiego dotyczącego takich przypadków. Najwcześniejsze świadectwo, że urazy odniesione w walce podlegają jurysdykcji szkoły, a nie sądu.
- 1489Zapis egzaminu i przyjęcia Ludovicusa Alimasa do stopnia prowosta
Na placu w Rocles dwaj mistrzowie przeegzaminowali kupca w walce długim mieczem oraz mieczem i puklerzem i nadali mu stopień prowosta. Najstarsze świadectwo stopni i egzaminów we Francji.
- 1491Frankfurcka ordynacja szermierzy z 1491 roku (z uzupełnieniami z 1534 roku i wpisami do 1566 roku)
Ordynacja frankfurckiego bractwa mistrzów miecza: msze, przyjęcie mistrza poprzez publiczne walki i tajny egzamin, podział opłat, wybór kapitana.
- 1495Peter Schwitzer z Berna zapowiada szkołę szermierczą w Baden (1495)
Najstarsza znana treść wyzwania na publiczny turniej szermierczy: Peter Schwitzer z Berna proponuje walki o wieniec swobodnych trafień, o guldeny lub o krwawe trafienie, a także naukę władania wszelką bronią pieszo i konno.
- 1497Kara za zakłócenie porządku podczas szkoły szermierczej we Wrocławiu (1497)
Krótka zapiska o karze więzienia i grzywnie dla szermierza, który wywołał zamieszanie podczas szkoły szermierczej.
- 1501Przepisy walki kijem obosiecznym, Mazan
Powołanie prowosta, rymowany prolog i 19 artykułów regulaminu szkoły z karami pieniężnymi oraz przysięgą na dwa skrzyżowane kije.
- 1504Powołanie miejskiego mistrza szermierki w Bernie
Berno opłaca miejskiego mistrza szermierki, podobnie jak czyniła to Bolonia. Znane z przytoczenia.
- 1509List w sprawie dopuszczenia Georges’a Lombarda do godności 'maistre général' szlachetnej sztuki Palestrine
Sześciu mistrzów z Dolnej Langwedocji, uprawnionych przez urzędników królewskich, publicznie przyjmuje na placu nowego mistrza, wymieniając jego nauczyciela i ojca chrzestnego.
- 1509Egzamin Jaume Costy i dopuszczenie go do stopnia prowosta miecza i puklerza
Egzamin na prévôta w Palmie przed ponad pięćdziesięcioma osobami, z ojcem chrzestnym i patronem, przysięgą, jednomyślnym werdyktem i czapką.
- 1510Przywilej w siedmiu artykułach dla bractwa mistrzów szermierki pod wezwaniem św. Jerzego w Barcelonie
Pierwszy królewski przywilej bractwa szermierczego z Półwyspu Iberyjskiego, którym dysponujemy w całości.
- 1519Dwa dyplomy prowostowskie
Szczegółowa procedura egzaminacyjna: mistrz przedstawia swojego ucznia innemu mistrzowi pełniącemu rolę patrona; kandydat walczy z mistrzami ustalonymi rodzajami broni i zostaje zatwierdzony jednomyślnie.
- 1520Szkoły szermiercze w Lipsku i bójki między studentami a czeladnikami (1520, 1533)
Po szkole szermierczej w niedzielę Exaudi mistrz przeszedł przez miasto ze swoją kompanią, bębnem i piszczałkami; w 1520 i ponownie w 1533 sprowokowało to studentów i zakończyło się krwawymi bójkami z czeladnikami.
- 1523Świadectwa egzaminacyjne mistrzów szermierki z Sewilli (1523–1529)
Najbardziej szczegółowy znany nam opis egzaminu mistrzowskiego: ojciec chrzestny, walki z każdym mistrzem w dziewięciu postawach szermierczych oraz egzamin ustny.
- 1530Statuty mistrzów sztuki władania bronią w Amiens (33 artykuły)
33 artykuły dotyczące przyjmowania do cechu, zawodów o nagrodę, publicznych walk i grzywien dla mistrzów szermierki w Amiens. Kilka artykułów ma odpowiedniki w Lille.
- 1531Manciolino, Opera nova
Zasady walki: odpowiedź po otrzymaniu trafienia jest bardziej chwalebna, po trafieniu dopuszcza się tylko jedną odpowiedź z jednym krokiem, oraz wartość trafień.
- 1534Wypłaty dla szermierzy i zapisy o szkołach szermierczych w rachunkach Zurychu (1534–1596)
Rada Zurychu płaci mistrzom za szkoły szermiercze; rachunki odnotowują także przyjezdnych mistrzów i obrażenia.
- 1536Marozzo, Opera nova
Uczniowie przysięgają na jelec miecza, że nigdy nie wystąpią przeciw swemu mistrzowi ani nie będą nauczać bez jego zgody. Zwyczaj szkolny, nie przepis cechowy.
- 1538Uniwersytet we Fryburgu
Uniwersytet zabrania studentom uczęszczania do publicznej szkoły szermierczej pod karą grzywny, wymierza karę za spowodowanie śmierci podczas szermierki, a później przyznaje własną nagrodę szermierczą.
- 1540Sloane MS 2530
Księga londyńskich Masters of Defence: przebieg prób na trzy stopnie, przysięgi oraz zasada dotycząca trafień po otrzymanym trafieniu.
- 1544Dworska szkoła szermierki księcia Albrechta Pruskiego
Książęcy mistrz szermierki ma wyłączne prawo prowadzenia szkoły na dworze i nie musi przyjmować wyzwań; w walce o nagrodę zakazane są „złe, tajemne” techniki oraz uderzenia w niedozwolone miejsca, a nikomu nie wolno uderzać, gdy sędziowie wsuną laskę między walczących.
- 1546Ordynacja szermiercza Solury (1546)
Kuśnierz Hans Tägenscher przedstawia radzie, jak będzie odpłatnie nauczał szermierki: opłatę wstępną, pięć uderzeń i inne elementy należące do prawa szkoły szermierczej.
- 1554Mansfeldzki porządek wizytacyjny, artykuł 6 o szkołach szermierczych
Wizytacja kościelna stawia pytanie, czy zawody szermiercze zakłócają nabożeństwa.
- 1563Pomorska ordynacja kościelna
Władze muszą zapobiegać urządzaniu szkół szermierczych między innymi podczas niedzielnych kazań.
- 1567Rozporządzenia i statuty mistrzów sztuki władania mieczem i szermierzy Paryża
Statuty paryskie: dwóch starszych cechu na dwa lata, przysięga przed prokuratorem królewskim, prowost przez dwa lata pełni funkcję opiekuna sali przed swoim publicznym egzaminem.
- 1572Dall'Agocchie, Dell'arte di scrimia
Wspomnienie zarzuconego zwyczaju bolońskiego: kandydat musiał znać teorię i korygować ucznia, który umyślnie popełniał błędy.
- 1573Statuty Uniwersytetu w Wittenberdze
Mistrz szermierki nie może otworzyć szkoły w Wittenberdze bez zgody rektora ani urządzić publicznego turnieju szermierczego bez zgody urzędu, rektora i burmistrza.
- 1574Neuburg an der Donau 1574
Pełny pisany regulamin dworskiej walki pieszej włócznią i mieczem podczas książęcego wesela: liczba ciosów, zakazane trafienia (poniżej pasa, jelcem lub głowicą, złamaną włócznią), miecz trzymany wyłącznie w jednej ręce, rozstrzygnięcia sędziów, udział dam w przyznawaniu nagród.
- 1575Drukowany widymat przywileju cesarskiego używany jako list mistrzowski
Drukowane potwierdzenia przywileju (1512, 1566) z ręcznie dopisanym nazwiskiem nowego mistrza. Świadczą o wykorzystywaniu przywileju jako listu mistrzowskiego.
- 1575Petycje 'causa Federfechter' do rady Frankfurtu (1575–1614)
Marxbrüder i Federfechter przed radą Frankfurtu: kto może nadawać godność mistrzowską podczas jarmarku, pierwszeństwo afiszy i niedziele jarmarczne.
- 1578Kronika Simona Hüttela
Wędrowni wolni szermierze urządzali szkoły szermiercze nawet w małym czeskim miasteczku, w ratuszu podczas niedzielnych nieszporów; pastor występował przeciw temu w kazaniach jako przeciw diabelskiej grze.
- 1583'Czerwona księga'
Rejestr osób przyjętych do grona mistrzów, z formułą i zasadą egzaminacyjną: kandydata, któremu podczas prezentacji upuszczono krwi, nie dopuszczano.
- 1589Regulamin bractwa św. Michała w Lille (46 artykułów)
46 artykułów bractwa szermierczego z Lille: członkostwo, przysięgi, grzywny, walki i nagrody. Kluczowy tekst dla bractw północnofrancuskich.
- 1591Ustawy szkolne gimnazjum w Stralsundzie, § 20
Uczniowie mogą uczestniczyć w zawodach szermierczych wyłącznie za zgodą rektora, pod karą chłosty rózgą.
- 1594Artykuły bractwa przy wyborze kapitana (Frankfurt 1594)
Wewnętrzny statut Marxbrüder na pergaminie: kapitan na dwa lata, wzajemna przysięga i obowiązek wspierania mistrza, który musi stoczyć walkę na serio.
- 1595Przepisy i statuty mistrzów szermierki Lyonu
Publiczna próba na stopień prowosta, próba mistrzowska po roku i jednym dniu, zwolnienie dla synów mistrzów oraz wymóg miejscowej zgody także dla mistrza z zewnątrz.
- 1596Zezwolenie dla La Vioze’a i jego uczniów na 'run the hen' oraz urządzenie publicznego pokazu (Lyon 1596)
Mistrz miejski prosi o zgodę, aby jego uczniowie mogli 'run the hen' i dać publiczny pokaz z użyciem wszystkich rodzajów broni, powołując się na przepisy z poprzedniego roku.
- 1596Artykuły turnieju pieszego z okazji chrztu księżniczki Elżbiety Heskiej w Kassel (25 sierpnia 1596)
Pełny regulamin szlacheckiego turnieju pieszego: celem jest wyłącznie głowa; trafienie poniżej pasa, dotknięcie szranków, wzdrygnięcie się ze strachu lub uderzenie płazem powoduje utratę nagrody; kto upadnie, odpada.
- 1597Ordynacja dotycząca szkół szermierczych na Starym Mieście w Pradze
Rada praskiego Starego Miasta nadaje obu bractwom równe prawa: otrzymują one niedziele na przemian, walki o dar obejmują trzy rundy, a wyżej zadana rana liczy się bardziej.
- 1601Tybinga 1601
Pełne wierszowane zasady turnieju pieszego: trzy pchnięcia i pięć cięć, zakaz trafień poniżej pasa, miecz jednoręczny, trzy nagrody – niemal identyczne jak w Neuburgu w 1574.
- 1606Wrocławska ordynacja dotycząca szkół szermierczych
Widzowie pozostają za barierą; wejść mogą jedynie porządkowi wyznaczeni przez radę, szermierze występujący danego dnia, muzycy, chłopcy noszący broń i dwóch sług mieczowych.
- 1607Nadanie herbu i zatwierdzenie ordynacji 'Freifechter von der Feder' (12 artykułów, Praga 1607)
Rudolf II zatwierdza dwanaście artykułów dla Federfechter i nadaje im herb. Dokument założycielski Federfechter.
- 1610Statut wielkiego zaprzysiężonego bractwa szermierzy w Namur (1610) i rozwiązanie bractwa (1732)
Królem bractwa zostaje ten, kto mieczem dwuręcznym trafi najwyżej i najbliżej czapki; następnie rozgrywają zawody co dwa tygodnie.
- 1610Artykuły zatwierdzonych mistrzów długiego miecza spod znaku Pióra (14 artykułów, Praga 1610)
Federfechter określają, jak zostać mistrzem długiego miecza: podanie do przewodniczącego, egzamin z trzech rodzajów broni, opłaty i obowiązek przybycia do Pragi.
- 1610Piękny nowy lament dwóch szermierzy
Pieśń o śmierci Marxbrudera Caspara Reisera podczas szkoły szermierczej w Augsburgu 1 stycznia 1610: kowal ugodził go w oko podczas próby mistrzowskiej z rapierem i sztyletem, 'nie z zawiści, lecz zgodnie z obyczajem szermierzy'.
- 1611Miejska szkoła szermiercza w Amsterdamie
Amsterdamska szkoła szermiercza była miejską salą ćwiczeń dla milicji: szermierze odbywali tam ćwiczenia, a mistrzowie musztry, opłacani przez poszczególne kapralstwa, uczyli mieszczan posługiwania się bronią.
- 1613Ordynacja ustanawiająca cech św. Michała (szermierzy) w Gandawie (1613)
Patent arcyksiążąt: członkowie muszą uczyć się szermierki; kto zrani kogoś podczas ćwiczeń w szkole, płaci cechowi grzywnę i nie może być ścigany sądownie.
- 1613Rada Kolonii ogranicza urządzanie szkół szermierczych po ciężkim zranieniu (1613)
Rada Kolonii postanowiła czasowo zawiesić szkoły szermiercze lub zezwalać na nie wyłącznie za zgodą burmistrzów oraz zarządziła dochodzenie w sprawie zranienia.
- 1614Wrocławska ordynacja dotycząca szkoły szermierczej
Niepublikowana ordynacja z pierwszym wykazem zakazanych technik, zastąpiona później patentem z 1615 roku.
- 1615Wrocławski patent dotyczący szkoły szermierczej (cztery artykuły
Na plac walki mogą wchodzić wyłącznie nadzorcy, szermierze i pomocnicy; zakazane techniki, kłótnie i napaści na nadzorców podlegają karze.
- 1615Zezwolenia rady miejskiej Angers dla mistrzów szermierki (1615–1777)
Miasto bez cechu: rada zezwala na prowadzenie sali szermierczej na podstawie okazanych tytułów i odmawia zapłaty; od 1751 zastępuje to królewski patent nadający wyłączne uprawnienia.
- 1616Reguła i ordynacja szlachetnego suwerennego cechu rycerskiego archanioła Michała, Gandawa (1616)
65 artykułów cechu szermierzy z Gandawy, w tym szczegółowe zasady gry o tytuł króla: co najmniej 12 zawodników, uznawane trafienia i zakazane chwyty.
- 1616Patent wrocławskich szermierzy
Zakaz szkół szermierczych w Adwencie, Wielkim Poście i w główne święta, zakaz organizowania szkoły bez wiedzy rady oraz zakaz szermierki podczas kazań.
- 1621Dekret Parlement przeciwko Vincentowi Banvarelle’owi (12 sierpnia 1621)
List królowej nie wystarcza: Parlament nakazuje, aby nawet mistrz posiadający listy przeszedł przynajmniej uproszczony egzamin przeciwko sześciu mistrzom w czterech rodzajach broni.
- 1626Petycja Federfechter i zezwolenie na wznowienie publicznych turniejów szermierczych w Pradze (1626)
Po niemal dziewięcioletniej przerwie Federfechter proszą o wznowienie publicznych szkół szermierczych; zarządcy wyrażają zgodę.
- 1633Ordynacje paryskich mistrzów szermierki (1633)
Podczas egzaminu trafienie obopólne uznaje się za nieważne, a walka trwa do dwóch czystych trafień.
- 1634List mistrzowski Marxbrüder dla Johanna Schotelera (?) z Bremy, mianowanego mistrzem w Hamburgu (maj 1634)
Mistrz Długiego Miecza ustanawia nowego mistrza w Hamburgu, odbiera od niego przysięgę i poleca go frankfurckiemu kapitanowi bractwa św. Marka.
- 1635Listy patentowe Ludwika XIII (Chantilly, marzec 1635) unieważniające uprawnienia mistrzowskie nadane z łaski, z grzywną w wysokości 3,000 liwrów dla starszych cechu, oraz sprawa Jeana Pillarda, mistrza stajni królewskich (1642–1643)
Król unieważnia tytuły mistrzowskie nadane z protekcji i wymaga egzaminu oraz wykonania sztuki mistrzowskiej; mistrz stajni królewskich musiał zamknąć swą miejską salę mimo królewskiego patentu.
- 1644Statuty i przepisy mistrzów szermierki Paryża (1644)
Nagrody za trafienie najbliższe sercu; egzamin w trzech rodzajach broni przeciw sześciu mistrzom i powrót do szkoły po otrzymaniu dwóch czystych trafień.
- 1649Płyta nagrobna wspominająca o 'dubbed fencing master of the long sword' w Wielkim Kościele w Goes († 1649)
Nagrobek z Zelandii określa ojca zmarłego jako „pasowanego mistrza szermierki długim mieczem”; jest to tytuł niemieckich bractw, poświadczony w Holandii.
- 1656Kodeks karny Dolnej Austrii z 1656 roku, część II, § 8
Ustawa krajowa wymienia zabicie podczas dozwolonych gier rycerskich lub szkół szermierczych wśród zabójstw całkowicie niepodlegających karze, obok obrony własnej.
- 1656Listy patentowe Ludwika XIV (maj 1656)
Paryscy mistrzowie otrzymują herb, a sześciu spośród nich, wskazanych przez korporację, otrzymuje szlachectwo po dwudziestu latach praktyki; ich liczba jest ograniczona do dwudziestu, a każdy, kto chce nauczać w innym miejscu królestwa, musi udowodnić, że był prowostem w Paryżu.
- 1661Dyplom mistrzowski Marxbrüder dla czeladnika piekarskiego Martina Kähla z Sulechowa (Züllichau), mianowanego mistrzem w Monachium (1661)
Kandydata przedstawiono podczas publicznej szkoły szermierczej w Monachium, a strona przeciwna przeegzaminowała go we wszystkich rodzajach broni rycerskiej.
- 1662Utrecht, 16 czerwca 1662
Miasto nakazuje swoim dwóm mistrzom szermierki ćwiczyć mieszczan przed przeglądem uzbrojenia, ustala opłatę, rozdziela członków milicji miejskiej między szkoły i zakazuje w nich alkoholu.
- 1664Mechelen: przepisy gry królewskiej (art. IX) i program egzaminu mistrza Gillisa Vrindtsa (1664)
Program egzaminu mistrzowskiego przed trzema mistrzami z Mechelen, Brukseli i Antwerpii: sześć rodzajów broni i po trzy walki z każdym mistrzem.
- 1665Patent dotyczący jurysdykcji Spielgrafenamt w Austrii (1665)
Wolni szermierze występujący za pieniądze muszą się zarejestrować, uiścić opłatę i uzyskać zaświadczenie.
- 1668Królewskie zezwolenia na szkołę szermierczą i działalność miejskich mistrzów szermierki w Kopenhadze (1668–1710)
Kopenhaga nie miała bractwa szermierczego: król udzielał zezwolenia na prowadzenie szkoły, a wyłączne uprawnienie miejskiego mistrza szermierki przechodziło na następcę za zgodą poprzednika.
- 1669List mistrzowski Marxbrüder dla rzeźnika Conrada Cürtißena z Hamburga, egzaminowanego przez Federfechter (1669)
Mistrz Marxbrüder egzaminowany podczas publicznej szkoły szermierczej przez Federfechter we wszelkiej broni, od najdłuższej do najkrótszej.
- 1671Mandat hamburski dotyczący zachowania widzów i szermierzy podczas szkoły szermierczej (1671)
Widzom zabrania się zniewag i wchodzenia na pole walki; szermierzom zabrania się wnoszenia na nie rapiera oraz zadawania ciosów po komendzie przerwania walki.
- 1680Gandawa, 21 września 1680
Cech ustalił jednolitą długość floretu turniejowego (około 1.1 m) i nakazał skrócenie dłuższej broni.
- 1682List mistrzowski Marxbrüder dla kuśnierza Georga Linßa z Lipska (Gdańsk, 1682)
Strona przeciwna przeegzaminowała kandydata we władaniu wszelką bronią, a kapitan zapytał jej członków, czy uznają go za mistrza; wszyscy odpowiedzieli 'yes'.
- 1685Ściganie niedopuszczonych do zawodu nauczycieli szermierki (ferrailleurs) w Paryżu
Każdy, kto nauczał szermierki bez dopuszczenia do godności mistrza, tracił florety i plastrony oraz płacił od 100 do 300 liwrów; grzywną karano również właścicieli lokali, karczmarzy i kolegia, które go przyjmowały.
- 1688Udostojnienie herbu i przywilej dla „mistrzów długiego miecza z Greifenfels” (Federfechter), 1688
Leopold I rozszerza herb Federfechterów i zezwala im samodzielnie nadawać godność mistrzowską w Pradze w dniu św. Wita, jeśli nie jest obecny żaden Marxbruder.
- 1696Regulamin zawodów o 'Prix des deux Epées', ustanawianych co roku w maju przez burmistrza i kapitulów Tuluzy (19 artykułów, 1696)
Najpełniejsze francuskie przepisy dotyczące trafień w projekcie: sędziowie, kwalifikacje, ważne pole trafienia powyżej pasa i zestawianie par w systemie pucharowym.
- 1705Utrecht 1705
Pełny regulamin szkoły szermierczej przy akademii dla młodych szlachciców: obowiązkowe wyposażenie, niewielkie grzywny za wykroczenia i opłaty dla podmistrza.
- 1718Petycja szermierzy o wyznaczenie dwóch komisarzy rady na szkołę szermierczą oraz dekret rady (Wiedeń 1718)
Dwaj komisarze mieszczańscy mają uczestniczyć w ćwiczeniach, aby rozstrzygać drobne spory; rada zezwala obu bractwom na korzystanie z publicznego placu szermierczego.
- 1719List wolnego szermierza dla szewca Johanna Gottfrieda Haasego z Großenhain, egzaminowanego przez Marxbrüder (Moguncja, 1719)
Marxbrüder przeegzaminowali jednego z Federfechter we wszystkich rodzajach broni; po zwyczajowym pytaniu uznali go za mistrza, a kapitan pasował go uderzeniem pięści.
- 1723Magistrat Kopenhagi o egzaminowaniu mistrza szermierki (1723) i mianowaniu miejskiego mistrza szermierki (1726)
Przed osiedleniem się kandydat musi wykazać swoje umiejętności w walce na florety z doświadczonym szermierzem oraz przez udzielanie lekcji; zezwolenie nie ma ustanawiać monopolu.
- 1732Stanowa szkoła szermiercza w Ołomuńcu dla młodych szlachciców (1732)
W 1732 stany morawskie ogłosiły, że studiom prawniczym w Ołomuńcu towarzyszyły szkoła jazdy konnej i szkoła szermierki — szermierka, woltyżerka, wymachiwanie chorągwią, ćwiczenia z piką i muszkietem — za 2 floreny miesięcznie w domu mistrza, 3 poza nim.
- 1735Dyplom mistrzowski Federfechter dla konwisarza Carla Heinricha Johna z Jawora (Praga, 1735)
Przewodniczący Federfechter nadaje kandydatowi tytuł mistrza długiego miecza z Greifenfels; gdziekolwiek prowadzi on szkołę, wolni szermierze muszą ustępować mu pierwszeństwa.
- 1752Przepisy i zwyczaje cechu szermierzy w Mechelen oraz ordynacja dla mistrza cechu (1752)
Każdy nowy członek płaci mistrzowi za lekcje szermierki mieczem; mistrz naucza dwa razy w tygodniu i ma obowiązki podczas zawodów o nagrodę.
- 1752List mistrzowski Federfechter dla Johanna Ernsta Friedricha Jungego, paśnika z Naumburga (Frankfurt, 1752)
Kaligrafowany dokument z rysunkami szermierzy: Marxbrüder przeegzaminowali kandydata we wszystkich rodzajach broni, kapitan pasował go uderzeniem pięści, a on sam musi w ciągu trzech lat udać się do Pragi.
- 1753Wyłączne prawo Antoine’a Berriera do nauczania szermierki w Nancy (12 maja 1753), z obowiązkiem dostarczenia miastu skórzanego wiadra pożarniczego
Miasto przyznaje odwoływalny monopol na nauczanie szermierki w zamian za skórzane wiadro przeciwpożarowe; mistrzowie pułkowi w garnizonie są wyłączeni spod tego monopolu.
- 1754Afisz szkoły szermierczej w Hamburgu, „u starego Zielonego Myśliwego” (czerwiec 1754)
Afisz członka Federfechter (z zawodu murarza): walki 'do krwi' i 'o dukata', opłaty za wstęp i rozpoczęcie o godzinie piątej.
- 1759Uchwała paryskiej korporacji w sprawie zamkniętych egzaminów prowostowskich (po przyjęciu de Vaucourta, 29 maja 1758; zarejestrowana przez Parlement 3 kwietnia 1759)
Po ścisku podczas przyjęcia na stopień w sali do gry w piłkę egzaminy na prewotów miały odbywać się przy drzwiach zamkniętych, wyłącznie w obecności mistrzów, synów mistrzów i wyznaczonych prewotów; miejsce ogłaszano dopiero poprzedniego dnia.
- 1761Saint-Omer udziela Eustache’owi Alexandre’owi Parisowi uprawnienia mistrza szermierki (1761)
Paris ubiegał się o wyłączne prawo nauczania przysługujące jego poprzednikowi. Decyzja władz miejskich pozwala mu prowadzić działalność do czasu cofnięcia zezwolenia.
- 1775Przepisy obowiązujące w akademiach szermierczych (22 artykuły)
Regulamin sali: grzywny za szermowanie bez rękawic, samodzielne zgłaszanie własnego trafienia, walkę bez zezwolenia; wyposażenie ucznia i opłaty dla mistrza.
- 1775Statuty mistrzów szermierki z Bordeaux (9 października 1775, 46 artykułów; zatwierdzone przez Jurade 3 lutego 1776)
Pełny tekst: kandydat stacza co najmniej dwie walki i, jeżeli obaj przeciwnicy pokonają go przewagą trzech czystych trafień, wraca do nauki; wolne miejsca obsadza się w drodze współzawodnictwa, kolejność ustala się przez losowanie, a wysokość kaucji wzrasta od synów mistrzów po osoby spoza ich grona.
- 1783Przepisy kapitulów Tuluzy dotyczące turnieju szermierczego (1783)
Niecelne trafienie w tempo jest nieważne, a przy trafieniu obopólnym punkt przypada przeciwnikowi; powtórzenie skutkuje dyskwalifikacją.
- 1860Kriegs- und Sittengeschichte der Reichsstadt Nürnberg vom Ende des 16. Jahrhunderts bis 1631, Bd. 1 – Fechtschulen 1590–1615 (podľa Starkovej kroniky a zápisov rady)
Norymberskie szkoły szermiercze 1590–1615 w świetle kroniki i protokołów rady: śmierć podczas szkoły szermierczej, opłaty za wstęp i spór bractw.
- Artykuły obowiązujące w 'Dobrym Królestwie' (zawody na miecze dwuręczne, Lille)
Zasady zawodów o tytuł króla w walce mieczem dwuręcznym: trzy rundy, trafienia powyżej pasa, liczy się tylko trafienie głownią, spowodowanie krwawienia skutkuje utratą rundy i grzywną.
- Praktyka stosowana przy przyjmowaniu do wszystkich królestw (Lille)
Organizacja zawodów o godność króla we wtorek po Zielonych Świątkach oraz objaśnienia artykułów Bon Royaume.
- Dalsza praktyka dotycząca nagród dziesiątek, nagrody w zawodach na miecze dwuręczne i 'królestwa rozrywki' (Lille)
W Wielkim Poście dziesiątki bractwa kolejno urządzają zawody o nagrodę w mieczu dwuręcznym; stawki, frekwencja i wyniki.
- Reguły szlachetnej gry palestrine (afisz, 29 artykułów, Reims)
29 artykułów dla sali szermierczej w Reims, wywieszonych w formie afisza: zachowanie, grzywny i walki.
- Ordynacja rady Augsburga dla mistrzów miecza i wolnych szermierzy (ok. 1568)
Rada Augsburga reguluje szkoły szermiercze obu bractw: zakazane nieuczciwe techniki, porządek, nadzór i kary.